snflc.icu
Po e shkruaj këtë këtu sepse nuk kam me kush ta ndaj. Kurrë nuk kam shkruar gjëra të tilla, dhe në përgjithësi rrallë hyj në internet, thjesht nuk kam kohë për këto gjëra, por dua ta ndaj historinë time me vëllezërit e mi shqiptarë që jetojnë këtu në Greqi dhe punojnë për qindarka. Në familjen time në Shqipëri të gjithë mendojnë se unë e kam pushtuar botën, se kam arritur suksesin. Mendojnë se jetoj në luks, se "e kam bërë veten" në Greqi. Po sikur ta dinin të vërtetën... Më quajnë Ardian. Jam 34 vjeç. Erdha në Greqi para pesë vitesh, bashkë me gruan dhe djalin. Para pesë vitesh u larguam nga shtëpia me dy valizë dhe një ëndërr gjigante. I premtova babait se do t'i ndërtoja një shtëpi të re. I premtova motrës se do t'i paguaja universitetin. Doja të isha ai djali për të cilin do të krenoheshin në qytetin tonë të vogël. Por realiteti më goditi në fytyrë që muajin e parë. Përfaktuam në Athinë. Një qytet që duket i bukur, por për njerëz si ne, kthehet në një kurth betoni. Gjeta punë në ndërtim. Në fillim mëu duki normale — gjithmonë kam qenë i fortë, nuk kam frikë nga puna e rëndë. Por me kalimin e kohës kuptova se këtu nuk jam thjesht një punëtor. Jam një "i padukshëm". A e dini çfarë do të thotë të jesh i padukshëm? Është kur punon 12 orë në ditë nën diellin përvëlues të Greqisë, duke mbajtur thasë me cement që peshojnë më shumë se jeta jote. Është kur shefi yt, një grek që as nuk e mban mend emrin tënd, të bërtet përpara të gjithëve sepse e solle ujin në anën e gabuar. Dhe ti hesht. E gëlltit atë helm, shtrëngon dhëmbët dhe vazhdon të punosh. Sepse e di: nëse përgjigjesh, nëse tregon karakter, të nxjerrin jashtë në të njëjtën ditë. Dhe ti nuk i ke dokumentet në rregull plotësisht. Jeton në frikë të vazhdushtë nga policia, nga kontrollet, nga fakti që një hap i gabuar — dhe ti përfundon në stacion me një valizë në dorë, duke u kthyer në shtëpi si një i dështuar. Jetonim në një dhomë që as nuk mund të quhej dhomë. Ishte një kuti e lagësht në kat
