Widziałem jak moja żona siedzi na łóżku i płacze z bólu. Siedziałem obok niej, a ja – mogę tylko trzymać jej rękę. Pracuję 16 godzin dziennie i nie mogę jej dać tego, czego potrzebuje. To była najgorsza rzecz na świecie.
Mam na imię Tobiasz Cieślak. Jestem lat 43 i pochodzę z Warszawy. Jestem taksistą. Pracuję dla Ubera – każdy dzień, każdą noc. Wyjeżdżam o piątej rano, wracam o dziewiątej wieczorem. Czasem później. Jeżdżę ludzi po całej Warszawie. Zarabiam – może cztery tysiące złotych na miesiąc. To wystarczy na mieszkanie, na jedzenie, na to aby żyć. Moja żona – Ewa – ona ma 40 lat. Pracowała w szkole, jako nauczycielka. Ale dwa lata temu – zaczęła boleć ją plecy. Boleć, boleć, boleć. Powiedziała lekarzowi. Lekarz powiedział – grzyba dysku. Wypadnięcie dysku w kręgosłupie. To nie jest coś strasznego, ale trzeba operować. Przeszła przez publiczną opiekę zdrowotną. Czekała dwa lata. Dwa lata na liście oczekujących. Przez te dwa lata – płakała każdej nocy. Nie mogła pracować, bo boli ją plecy. Siedziała w domu. Ja pracowałem. Pracowałem i myślałem – muszę jej pomóc. Ale operacja w prywatnej klinice – to kosztuje. Szacuję – 20 000 złotych za operację. Może nawet więcej. Ja zarabiam cztery tysiące. To byłoby pięć miesięcy pracy tylko na operację. A my musimy żyć. Mój syn – on ma 16 lat. Chodzi do liceum. Czasem mówi do mnie: „Tato, może pojdziemy na wakacje?"" Ja mówię: „Może kiedyś, synku."" Ale ja wiem – „kiedyś"" nigdy nie przyjdzie. Ewa – ona siedziała w domu i patrzała na internet. Widziała jak inni ludzie chodzą do operacji, wychodzą zdrowi. Ona chciała tego. Ale nie mogliśmy sobie pozwolić. Każdy wieczór wracałem do domu i widziałem moją żonę – siedzi na kanapie, leży, próbuje znaleźć pozycję, w której nie boli. Czasem płakała. Nie ze strachu – z bólu i z bezradności. Powiedziała: „Tobiasz, nie musisz pracować na moją operację. Może się uda jakoś inaczej."" Ale ja wiedziałem – nie będzie inaczej. Publiczna opieka czeka dwa lata. A ona cierpią teraz. Jeden z moich pasażerów – facet, który czasem jeżdżę – on powiedział mi, że gra w Joker. Mówił: „Czasem wygrywam trochę pieniędzy, czasem przegram. Ale jest szansa."" Myślałem – to szaleństwo. Ale też myślałem – może. Zacząłem grać.
