Nocami woziłem ludzi do domów. Sam do swojego wracałem coraz bardziej obcy. Nazywam się Tobiasz Cieślak, mieszkam w Polsce, w Warszawie. Jeżdżę taksówką. Nie ma w tym żadnej wielkiej historii o karierze. Są godziny, korki, paliwo, aplikacja, lotnisko, centrum, cisza w aucie i liczenie, czy zmiana w ogóle miała sens. W tygodniu da się przeżyć. Odłożyć coś na spokojnie – już dużo trudniej. A jak wypada słabszy okres, to człowiek od razu czuje to w żołądku, nie w excelu. Najbardziej dobijało nie samo siedzenie za kółkiem. Tylko to, że życie obok mnie szło osobno. Żona pracowała na swoje godziny, ja na swoje. Dziecko widywałem między snem a kolejnym wyjściem. Czasem wracałem rano, a oni dopiero zaczynali dzień. Kładłem się, oni wychodzili. Mijaliśmy się w drzwiach jak sąsiedzi, nie jak rodzina. Niby wszyscy w jednym mieszkaniu, a wspólnego dnia prawie nie było. Lekarz przy okazji badań powiedział wprost: noce mnie zjadają. Sen, ciśnienie, ciągłe zmęczenie. Żona też już nie dawała rady udawać, że to tylko „taki etap”. Chciałem zejść na dni. Problem w tym, że dzienne kursy u mnie zawsze wychodziły słabiej. Bez zapasu przejście na jaśniejszy grafik oznaczało jeszcze ciaśniejszy miesiąc. Więc znowu to samo: jeszcze trochę pociągnę po nocach. Jeszcze miesiąc. Jeszcze jeden. Kolega z postoju powiedział kiedyś przy kawie: „Zagraj, znam ludzi, co im deposit pomógł.” Odmachnąłem. Bo już próbowałem. Dwa razy. Raz 700 zł, raz 950 zł. Oba w plecy. Potem odpuściłem. Pomyślałem: nie ruszaj kasy, której i tak ledwo starcza do pierwszego. Potem wróciłem nad ranem, a syn tylko machnął mi ręką z kanapy i poszedł się ubierać do szkoły. Bez pretensji. Jeszcze gorzej. Zrozumiałem, że jak znowu odłożę zmianę „na później”, to nie uratuję domowego budżetu. Tylko domknę się poza własnym życiem na dobre. Więc wbiłem 1050 zł. Bez wiary. Raczej z uczuciem, że jak znowu spłynie, to już nie wracam do tego tematu. I wpadło 32.000 zł. Nie było krzyku w aucie ani wielkiej sceny. Zadzwoniłem do
