Έφυγα για μια καλύτερη ζωή, ενώ η μάνα μου μου έστελνε κρυφά τα τελευταία της λεφτά
Ήμουν 27 όταν έφυγα από την Κροατία και πήγα στην Κύπρο για δουλειά. Στους γονείς μου είπα ότι βρήκα καλή δουλειά και ότι επιτέλους σύντομα θα μπορούσα να τους βοηθάω κι εγώ. Ο πατέρας μου χάρηκε περισσότερο απ' όλους: «Άντε γιε μου, τώρα θα ξεκινήσεις επιτέλους μια φυσιολογική ζωή». Χαμογέλασα και έκανα πως το πίστευα κι εγώ. Η πραγματικότητα όμως ήταν τελείως διαφορετική. Δούλευα 11 ώρες σε αποθήκη, έμενα σ' ένα δωμάτιο με άλλους τρεις, κοιμόμουν σ' έναν παλιό καναπέ και κάθε πρωί σηκωνόμουν στις 5:30. Μετά το νοίκι, τις μετακινήσεις και το φαγητό δεν μου έμενε σχεδόν τίποτα. Στους δικούς μου όμως έλεγα πάντα «Όλα καλά, η δουλειά μια χαρά, τα λεφτά φτάνουν». Μια φορά η μάνα μου με πήρε βιντεοκλήση και μου είπε να της δείξω το σπίτι. Βγήκα έξω και της είπα ότι δεν πιάνει καλά το ίντερνετ, μόνο και μόνο για να μη δει πώς πραγματικά ζούσα. Ντρεπόμουν. Είχα έρθει στην Κύπρο για να φτιάξω τη ζωή μου και κατέληξα στο σούπερ μάρκετ με το κομπιουτεράκι να μετράω αν μου φτάνουν για να πάρω κρέας για βραδινό. Μια φορά αφού πλήρωσα το δωμάτιο μου έμειναν 42 € για εννιά μέρες. Την επόμενη μέρα ήρθε ειδοποίηση από την τράπεζα: +50 €. Από τη μάνα μου. Την πήρα αμέσως: «Μαμά γιατί το έκανες αυτό;;;» Γέλασε και μου είπε να πάρω κάτι να φάω, ότι αυτοί έχουν απ' όλα. Αλλά ήξερα πολύ καλά ότι αυτό το «έχουμε απ' όλα» δεν ίσχυε ποτέ. Αργότερα ξέφυγε του πατέρα μου ότι η μάνα μου είχε κρατήσει αυτά τα λεφτά για τα φάρμακά της. Κάθισα στην άκρη του κρεβατιού και κοιτούσα τη μεταφορά. Η μάνα μου στην Κροατία έκανε οικονομία ακόμα και στα φάρμακά της για να μπορεί ο 27χρονος γιος της στην Κύπρο να φάει κανονικά. Εκείνο το βράδυ έκλαψα πρώτη φορά. Όχι επειδή δεν είχα λεφτά. Από ντροπή. Λίγες μέρες μετά έπιασα κουβέντα στη δουλειά μ' έναν συνάδελφο. Στο διάλειμμα κοίταζε κάτι στο κινητό και τον ρώτησα τι είναι. Μου έδειξε μια εφαρμογή με διάφορα παιχνίδια και είχε μερικές χιλιάδες ευρώ στο υπόλοιπο. Του είπα κατευθείαν ότι εγώ δεν ήμουν για τέτοια εκείνη τη στιγμή. Σήκωσε τους ώμους, αλλά
