Кадр выше наш. Полное медиа с Facebook запрошено — подставим его сюда, как только приедет.
Link to the app 👉
💔 IK HEB NEDERLAND NIET VERLATEN. IK BEN VAN HUIS WEGGEGAAN OM TE OVERLEVEN… EN IN PLAATS DAARVAN BELANDDE IK IN DE HEL 💔 Ik heet Marco Verhoeven. 34 jaar. Geboren in een klein dorp in Noord-Brabant – het echte zuiden van Nederland, waar dromen al vroeg kapot gaan. Op mijn 23e ben ik weggegaan van huis. Geen heldendaad. Ik had gewoon door: als ik blijf, ga ik kapot van ellende. Lisa was bij me. 24 jaar. Allebei uit kapotte gezinnen: vader die te veel dronk, moeder met twee kutbaantjes, broers die in de problemen kwamen met kleine shit. Geen toekomst. We zijn naar Rotterdam gegaan. Dat doet iedereen. Iedereen denkt: “In Rotterdam of Amsterdam maak je het wel”. Een teringklein studiootje in Tarwewijk of Bospolder-Tussendijken – wijken ten zuiden van de Maas, waar de politie niet alleen loopt en de mensen amper rondkomen. Matras op de grond. Koelkast die harder bromt dan dat-ie koelt. Tafel van Marktplaats voor 20 euro. Twee rugzakken en 500 euro bij elkaar geschraapt van familie en maten. Magazijn logistiek – 10-11 uur per dag. Dozen van 25-35 kilo. Rug die kraakt. Knieën die zeiken. Op mijn 30e liep ik al als een ouwe man. Lisa – ’s nachts schoonmaken in kantoren. Schoonmaakspul dat je handen vreet. Kou om 5 uur ’s ochtends op de fiets in de regen. Thuis kwam ze stinken naar ammoniak en met rode ogen. Geld was er nooit genoeg. Huur 1100-1300 euro per maand. Eten van Aldi of Lidl – alleen pasta in de bonus, goedkoop brood en blikvoer. OV-chipkaart – heilig. De rest: achterstallige rekeningen, schulden, bellen van incassobureaus. Maten? Eentje voor de andere weg. “Marco, je bent altijd blut.” “Marco, we zien wel als het beter gaat.” Niemand belde meer. Familie? Mijn moeder: “Je hebt het zelf gezocht, jij bent weggegaan.” Contact verbroken. Op een avond klopte de buurman aan. Ouwe kerel van 75. Bracht een doos met borden en dekens. — Hebben we niet meer nodig. Neem maar. Ik stond daar in m’n boxer, ongeschoren, wallen tot m’n kin. Schaamte brandde erger dan
