Кадр выше наш. Полное медиа с Facebook запрошено — подставим его сюда, как только приедет.
Linki yorumlara bırakıyorum 👇
Adım Elif Yılmaz. 35 yaşındayım. Tokat’tan İstanbul’a taşındım. Üç yıldır buradayım. Ben yalnız bir anneyim. Oğlum 4 yaşında. O benim her şeyim. Hamileyken büyük şehirde normal bir hayat kurabileceğimize inanıyordum. Tek başıma geldim. Aile yok, destek yok. Çocuğumun babası o doğmadan ortadan kayboldu. Gerçek çok sertti. İstanbul’un kalabalık bir semtinde küçük bir kiralık odada yaşıyorum. Tam gün çalışamıyorum. Oğlum hâlâ çok ilgi istiyor. Bazen saatlik iş yapıyorum: temizlik, ev işlerine yardım, yaşlı bakımı. Birkaç saat… sonra yine oğlumun yanına. Para felaket yetmiyor. Kreş. Kira. Ulaşım. Çocuğun kıyafeti ve ayakkabısı. Çok hızlı büyüyor. Yiyecek ve ilaç. Her şeyden kısıyordum. Kendimden, yemekten, uykudan. Ama her şeyi daha da kötüleştiren bir an geldi. Oğlum üç yaşındayken hastalandı. Ateş. Doktorlar. Tahliller. Masrafların bir kısmı hemen karşılanmadı. Borç almak zorunda kaldım. Tokat’tan tanıdığım, burada yaşayan bir kadından. Bir ay içinde ödeyeceğime söz verdim. Ay geçti. Hâlâ param yoktu. Yazmaya başladı. Sonra aramaya. Sonra sert konuşmaya. Bir gece dedi ki: «Parayı getirmezsen daha fazla beklemem.» Yatakta oturmuş, oğlumu sarıyor, ağlıyordum. Kendim için değil. Onun için korkuyordum. Köşeye sıkışmış gibi hissediyordum. Bir gece oğlum uyuduktan sonra amaçsızca telefona bakıyordum. Sadece düşünmemek için. İstanbul’daki hemşeri grubunda bir kadın yazmıştı: «İnanmıyordum ama bir uygulamadan para çekmeyi başardım.» Normalde böyle mesajları kaydırırım. O gece durdum. Özelden yazdım. Sakin cevap verdi. Vaat yok, baskı yok. Dedi ki: «Sadece bana ne olduğunu paylaşıyorum.» Kartımda 1.250 ₺ kalmıştı. Birkaç günlük para. Ekrana baktım. Oğlum yanımda sessiz nefes alıyordu. Düşündüm: «Zaten dibe vurdum. Daha kötüsü olmaz.» 500 ₺ yatırdım. Umudum yoktu. Sadece denemek için. İlk çevirme — hiçbir şey. İkinci — birkaç lira. Üçüncü — yine hiçbir şey. Uygulamayı kapatmak üzereydi
