İlgilenen olursa hangi uygulamadan bahsettiğimi soracak — linki yorumlara bırakacağım 👇
Adım Elif Yılmaz. 35 yaşındayım. Türkiye’den Almanya’ya geldim ve üç yıldır Berlin’de yaşıyorum. Ben yalnız bir anneyim. Oğlum 4 yaşında. O benim her şeyim. Hamileyken Almanya’da normal bir hayat şansımız olacağına inanıyordum. Tek başıma gittim. Aile yok, destek yok. Çocuğumun babası o doğmadan ortadan kayboldu. Gerçek çok sertti. Berlin’in bir semtinde küçük bir kiralık odada yaşıyorum. Tam gün çalışamıyorum. Oğlum hâlâ çok ilgi istiyor. Bazen saatlik iş yapıyorum: temizlik, ev işlerine yardım, yaşlı bakımı. Birkaç saat… sonra yine oğlumun yanına. Para felaket yetmiyor. Kreş. Kira. Ulaşım. Çocuğun kıyafeti ve ayakkabısı. Çok hızlı büyüyor. Yiyecek ve ilaç. Her şeyden kısıyordum. Kendimden, yemekten, uykudan. Ama her şeyi daha da kötüleştiren bir an geldi. Oğlum üç yaşındayken hastalandı. Ateş. Doktorlar. Tahliller. Masrafların bir kısmı hemen karşılanmadı. Borç almak zorunda kaldım. Cemaatten tanıdığım bir kadından. Bir ay içinde ödeyeceğime söz verdim. Ay geçti. Hâlâ param yoktu. Yazmaya başladı. Sonra aramaya. Sonra sert konuşmaya. Bir gece dedi ki: «Parayı getirmezsen daha fazla beklemem.» Yatakta oturmuş, oğlumu sarıyor, ağlıyordum. Kendim için değil. Onun için korkuyordum. Köşeye sıkışmış gibi hissediyordum. Bir gece oğlum uyuduktan sonra amaçsızca telefona bakıyordum. Sadece düşünmemek için. Göçmenler grubunda bir kadın yazmıştı: «İnanmıyordum ama bir uygulamadan para çekmeyi başardım.» Normalde böyle mesajları kaydırırım. O gece durdum. Özelden yazdım. Sakin cevap verdi. Vaat yok, baskı yok. Dedi ki: «Sadece bana ne olduğunu paylaşıyorum.» Kartımda 32 euro kalmıştı. Birkaç günlük para. Ekrana baktım. Oğlum yanımda sessiz nefes alıyordu. Düşündüm: «Zaten dibe vurdum. Daha kötüsü olmaz.» 20 euro yatırdım. Umudum yoktu. Sadece denemek için. İlk çevirme — hiçbir şey. İkinci — birkaç cent. Üçüncü — yine hiçbir şey. Uygulamayı kapatmak üzereydim. Birden ekran parladı.
