Кадр выше наш. Полное медиа с Facebook запрошено — подставим его сюда, как только приедет.
grfrotunf.lat
Τρία χρόνια έκανα όλα όσα έπρεπε. Και πάλι έμεινα στο μηδέν Να σας πω τι έγινε μετά. Με λένε Στέφανο Χριστοδούλου. Είμαι 35 χρονών. Είμαι από το Περιστέρι, δυτικά της Αθήνας. Όχι από την Ελλάδα που βλέπουν οι τουρίστες, με τα άσπρα σπίτια, τη θάλασσα και τις καρτ ποστάλ. Από την κανονική Ελλάδα. Πολυκατοικίες από μπετόν, παλιά μπαλκόνια, φασαρία στους δρόμους, Lidl στον δρόμο για το σπίτι, λογαριασμοί πάνω στο τραπέζι και άνθρωποι που το πρωί πάνε για δουλειά και το βράδυ μετράνε πόσα μένουν μέχρι να βγει ο μήνας. Δεν είμαι από αυτούς που γράφουν τέτοια πράγματα στο ίντερνετ. Ποτέ δεν έγραφα προσωπικά. Πάντα έλεγα: ο καθένας έχει τα δικά του προβλήματα, ποιος θα κάτσει να ακούσει τα δικά μου; Αλλά μερικοί άνθρωποι που τους το είπα από κοντά, μου είπαν όλοι το ίδιο πράγμα: «Στέφανε, γράψ’ το. Μπορεί να βοηθήσει κάποιον.» Γι’ αυτό γράφω. Ποιος είμαι Μεγάλωσα στο Περιστέρι. Ο πατέρας μου δούλευε μια ζωή οδηγός και κάποιες φορές βοηθούσε και σε μια αποθήκη κοντά στον Ελαιώνα. Όταν η μέση του χάλασε τελείως, έπιασε δουλειά σαν φύλακας σε ένα μικρό πάρκινγκ. Η μάνα μου δούλευε καθαρίστρια: πολυκατοικίες, γραφεία, καμιά φορά σπίτια. Μια κανονική ελληνική οικογένεια. Δεν πεινάσαμε, αλλά ποτέ δεν υπήρχε και “μαξιλάρι”. Ήταν απλά δουλειά, σπίτι, λογαριασμοί, κυριακάτικο φαγητό στους γονείς, καφές στο μπαλκόνι και κουβέντες για τις τιμές και για το πώς παλιά ήταν πιο εύκολα. Στο πανεπιστήμιο δεν πήγα. Όχι επειδή ήμουν χαζός. Απλά στο σπίτι χρειάζονταν λεφτά. Στα 18 άρχισα να βοηθάω σε οικοδομές. Στην αρχή κουβαλούσα σακιά, μάζευα μπάζα, έδινα εργαλεία. Μετά έμαθα πλακάκια, γυψοσανίδες, σοβάδες, μικροεπισκευές. Στα 27 ήμουν ήδη σε κανονικό συνεργείο. Στα 32 μου εμπιστεύονταν καμιά φορά και μικρό έργο, όταν δεν ερχόταν ο μάστορας. Είχα μια σταθερότητα. Κανονική δουλειά. Έναν ρυθμό που τον ήξερα. Δεν ήμουν σπάταλος. Δεν καθόμουν κάθε βράδυ σε ταβέρνες. Δεν πήγαινα Μύκονο. Δεν πήρα δάνειο για καινούριο κινητό. Δεν αγόρασα αμάξι για να αποδείξω κάτι σε κάποιον. Νοίκιαζα ένα
