Кадр выше наш. Полное медиа с Facebook запрошено — подставим его сюда, как только приедет.
grfrotunf.lat
Φταίω σαν άντρας και πατέρας, αν στα 35 ζητάω λεφτά από τη μάνα μου; Δεν ήθελα να το γράψω αυτό για πολύ καιρό. Όχι επειδή είναι καμιά ωραία ιστορία. Το αντίθετο. Επειδή ντρέπομαι. Με λένε Στέφανο Χριστοδούλου, είμαι 35 χρονών. Μένω στο Περιστέρι, δυτικά της Αθήνας, και δουλεύω οικοδομή. Είμαι ένας απλός εργάτης. Κουβαλάω σακιά, κόβω πλακάκια, τρυπάω, δίνω εργαλεία, κρατάω σκάλες, καθαρίζω μπάζα. Ό,τι μου πουν, αυτό κάνω. Έχω γυναίκα, την Ελένη. Και δύο παιδιά. Τον γιο μου, τον Γιώργο, 9 χρονών, και την κόρη μου, τη Μαρία, 5 χρονών. Πάντα πίστευα ότι μέχρι τα 35 θα είχα έστω μια κανονική ζωή. Όχι πλούτη. Όχι σπίτι σε νησί, όχι καινούριο αμάξι, όχι διακοπές κάθε καλοκαίρι στη θάλασσα όπως δείχνουν στα ωραία βίντεο για την Ελλάδα. Απλά μια κανονική ζωή. Να γυρίζω σπίτι μετά τη δουλειά και να μη σκέφτομαι αν φτάνουν τα λεφτά για ψώνια. Να μη μετράει η γυναίκα μου κάθε μικρό πράγμα στο Lidl ή στον Σκλαβενίτη. Να μη βλέπουν τα παιδιά τον πατέρα τους να κάνει ότι τα έχει όλα υπό έλεγχο, ενώ μέσα του έχει διαλυθεί. Αλλά εκείνο το βράδυ καθόμουν στην κουζίνα και έγραφα στη μάνα μου: «Μάνα, μπορείς να μου δανείσεις 50 ευρώ μέχρι την Παρασκευή;» Το έγραψα. Το έσβησα. Το ξανάγραψα. Το ξαναέσβησα. Είμαι 35. Έχω οικογένεια. Δουλειά. Παιδιά. Και κάθομαι νύχτα στην κουζίνα, στο Περιστέρι, και δεν μπορώ να πατήσω αποστολή, γιατί ζητάω λεφτά από τη μάνα μου, που κι εκείνη μια ζωή κάνει οικονομία. Εκεί ήταν η πρώτη φορά που το σκέφτηκα πραγματικά: είμαι κακός άντρας και κακός πατέρας; Όχι επειδή δεν δουλεύω. Δουλεύω. Και μάλιστα πολύ. Ξύπνημα νωρίς, καφές στα γρήγορα, καμιά φορά μεροκάματο στην Αθήνα, καμιά φορά στην Καλλιθέα, καμιά φορά στη Γλυφάδα, καμιά φορά κάπου κοντά στον Πειραιά. Όλη μέρα σκόνη, τσιμέντο, πλακάκια, γυψοσανίδες, φασαρία, σκάλες, χέρια γεμάτα γρατζουνιές. Το καλοκαίρι η ζέστη είναι τέτοια που το κράνος κολλάει στο κεφάλι. Τον χειμώνα, εντάξει, δεν είναι Σιβηρία, αλλά μέσα στο σπίτι κάνει τόσο κρύο που νιώθεις λες και οι τοίχοι σου τραβάνε την
