„როდესაც ეკრანზე 34 000 ლარი დავინახე, ხელები ისე ძლიერად ამიძგვერდა, რომ ტელეფონი ძლივს დავიჭირე. ტუჩზე ვიკბინე, თვალები დავხუჭე, ისევ გავახილე — რიცხვი არ გაქრა. სოფია ვარ, 39 წლის, და შევჩვეული ვარ იმას, რომ ცხოვრებაში სასწაულები არ ხდება. მაგრამ იმ საღამოს სასწაულმა ჩემს ძველ, გატეხილ ტელეფონზე დააკაკუნა“. გამარჯობა. სოფია რომანო ვარ და თბილისში ვცხოვრობ. ბოლო ექვსი წლის განმავლობაში სასტუმროში დამლაგებლად ვმუშაობდი. კვირაში სამი ცვლა, ზოგჯერ ექვსი, დასვენების დღეების გარეშე. საავადმყოფოს გარეშე. შეცდომის უფლების გარეშე. სხვისი ოთახები, სხვისი საწოლები, სხვისი სველი პირსახოცები. ვრეცხავდი იატაკებს, ვცვლიდი თეთრეულს, ვწმენდდი უნიტაზებს და ზოგჯერ ცოცხების საკუჭნაოში ვტიროდი, როცა არავინ ხედავდა. მარადიულად დაღლილი, დაბნეული და გამოფიტული ვიყავი. დედა ვარ. ყოფილი ქმარი ალიმენტს იხდის, მაგრამ ძლივს გვყოფნის ყველაზე აუცილებელისთვის. არ მახსოვს, ბოლოს როდის ვიყიდე რამე ჩემთვის. ქალაქში ერთი ჭიქა ყავაც კი ლუქსად იქცა. ქირა. კომუნალურების ქვითრები. დაგროვილი ვალები. მიკროსესხები, რომლებიც წინა მიკროსესხების დასაფარად ავიღე. ეს სპირალი იყო. ყოველ თვე კალკულატორით ვჯდებოდი და ვხვდებოდი: ისევ ვერ ვქაჩავ თვის ბოლომდე. კვირაში სამჯერ მაკარონს ზეთით ვჭამდი. ოქროს საყურეები გავყიდე — ერთადერთი, რაც ბებიისგან დამრჩა. ერთ საღამოს, 14-საათიანი ცვლის შემდეგ, სიბნელეში ვიწექი და დაძინება ვერ შევძელი. Facebook-ის ლენტს ვატრიალებდი, რადგან ეს იყო თავის გათიშვის ერთადერთი გზა. და ერთი კაცის პოსტს წავაწყდი. ის მანქანაში იჯდა, ტელეფონი ეჭირა და წერდა: „მეგობრებო, ბლოგერი არ ვარ. ნაპოლის ჩვეულებრივი მუშა ვარ. მაგრამ ორი თვის წინ Chicken Road-ის თამაში დავიწყე — თამაში, სადაც წიწილა ქუჩას კვეთს, შენ კი დებ ფსონს, გაივლის თუ არა. აბსურდულად ჟღერს, მაგრამ უფრო მეტი მოვიგე, ვიდრე სამშენებლოზე წელიწადში ვიმუშავე. არაფერი გამიყიდია — უბრალოდ ვითამაშე და ფული გამოვიტანე“. არ ყვიროდა. ოქროს მთებს არ გვპირდებოდა. უბრალოდ თავის ბალანსის სქრინშოთებს აჩვენებდა და წერდა: „დაიწყე 60 ლარით, არ გტკივა“. ვიფიქრე: „რა მაქვს დასაკარგი? თავი ისედაც დაკარგული მაქვს“. ბმულს დავაწკაპუნე. ანგარიში 60 ლარით
