arvelix-silverhaven.click
👉 KUMARHANE BENDEN 7.460 ᎬՍᏒΟ ÇALDI… Adım Emre, 35 yaşındayım. Aslen Sivaslıyım. İstanbul'un banliyölerinden Esenyurt'ta, eşim Leyla ve iki çocuğumuz Kerem ile Zeynep’le birlikte yaşıyorum. Büyük şehre geldiğimden beri inşaatlarda çalışıyorum. Yedi yıl boyunca beton, yağmur ve toz. Sabah 5:30'da uyanıyorum, otobüse yetişip şantiyeye 7'de varıyorum. Akşam eve 18:45 gibi bitkin bir halde dönüyorum. Her yerim ağrıyor. Ellerim nasırlı, sırtım sızlıyor. Ayaklarımı sürüyerek yürüyorum 😓 Leyla beni sıcacık bir çayla karşılıyor. Masada: dünden kalan çorba, biraz ekmek. Çocuklar ödevlerini bitiriyor. Sessizlik içinde yemek yiyoruz. Herkes kendi düşüncesine dalmış. Ben bulaşıkları yıkıyorum, Leyla okul çantalarını hazırlıyor. Zeynep okul için “diğerleri gibi” bir atıştırmalık — çikolata veya bisküvi isteyip isteyemeyeceğini soruyor. Saçlarını okşayıp şöyle diyorum: “İnşallah gelecek ay.” 😔 O akşam hava çok soğuktu. Kerem’i salonda iki battaniyenin altında, çorapları ıslak bir halde buldum. Leyla geçen yıldan kalma bir atkı aramak için dolabı karıştırıyordu. Küçük Zeynep ise komşunun hediyesi olan kırık bir oyuncak arabayla oynamaktaydı. Yorgundum, başım şiddetli şekilde ağrıyordu. Mutfakta biraz ekmek ve peynirle masaya oturdum. Telefonumu elime alıp ekranda gezinmeye başladım. Facebook'ta bir reklam belirdi — yine o slot oyunu. Daha önce de görmüştüm ama hiç tıklamamıştım. Gülümsedim. Kendi kendime “Yine saf insanları kandırma mıyız” dedim. Ertesi gün yine aynı reklam. Sonraki gün de karşıma çıktı. Şantiyedeki ustalardan biri — İzmirli yaşlı bir usta — bana şöyle dedi: — “Bak, ben bu uygulamadan 250 Ꭼμrо kazandım.” Gülerek karşılık verdim: — “Hadi oradan. Bunlar hep saf sömürü.” Ama kafama bu düşünce girmişti bile. Bir hafta geçti. Bir akşam mutfakta yapayalnızım. Çocuklar uyuyor. Leyla faturaları inceliyor: okul yemek parasından nasıl kısacağını hesaplıyor. Odada sessizlik içinde öylece dikildim. Hava buz gibiydi. O reklam aklıma geldi. Sonunda denemeye karar verd
