Кадр выше наш. Полное медиа с Facebook запрошено — подставим его сюда, как только приедет.
Mijn naam is David. Ik ben 25 jaar oud. Ik woon in Amsterdam. In Bijlmer, om precies te zijn. Ik kwam hier om te studeren. Bedrijfskunde aan een hogeschool in Oost-Amsterdam. Mijn diploma gehaald. Ik dacht dat het deuren zou openen. Ik dacht dat ik een goede baan zou krijgen, een pak zou dragen, op kantoor zou zitten, mijn moeder trots zou maken. Dat was drie jaar geleden. Nu werk ik als bezorger voor maaltijdbezorgdiensten. Uber Eats, Deliveroo, en soms Thuisbezorgd als het druk is. Ik ben tien uur per dag op mijn fiets, zes dagen per week. Mijn knieën doen pijn. Mijn rug doet pijn. De regen boeit niet. De wind boeit niet. De klanten boeit het niet. Ik woon alleen in een kleine studio in Bijlmer. €950 per maand. Gedeelde badkamer met drie andere mensen op dezelfde verdieping. De muren zijn van karton. 's Nachts hoor ik mijn buurman snurken. Ik hoor zijn tv. Ik hoor zijn ruzies met zijn vriendin. Verhuizen kan ik niet betalen. Mijn studielening bij DUO gaat nergens heen. De rente blijft groeien. Elke maand wordt er geld van mijn salaris afgeschreven voordat ik het zie. Nog nooit heb ik een betaling gedaan die de schuld echt verlaagde. Alleen rente. Altijd rente. Daarnaast heb ik €3.500 aan schuld op mijn creditcard. Ik nam hem om een fatsoenlijke fiets te kopen voor mijn bezorgwerk. Daarna om de fiets te repareren. Daarna om de huur te betalen in een maand dat ik ziek was en niet kon werken. Debiteuren bellen elke dag. Ik neem niet meer op. Ze laten voicemails achter. "Meneer David, uw rekening is achterstallig." "Meneer David, we moeten uw openstaande saldo bespreken." "Meneer David, als u niet betaalt, nemen we juridische stappen." Ik verwijder ze zonder te luisteren. Ik weet wat er staat. Ik hoef het niet nog een keer te horen. Mijn moeder belt elke zondag. Ze vraagt: "David, heb je al een goede baan gevonden? Je neef is nu manager." Ik zeg: "Binnenkort, mam. Ik doe mijn best." Ik vertel haar niet over de fiets. Niet over de regen. Niet over de schuld
