Кадр выше наш. Полное медиа с Facebook запрошено — подставим его сюда, как только приедет.
Siedem lat na drodze, a nigdy nie czułem się tak samotny. Siedem lat, a żaden dzień nie był taki sam. Siedem lat, a zobaczyłem ją na poboczu, gdy jej samochód się zepsuł. Wtedy wszystko się zmieniło.
Mam na imię Filip Domański. Jestem star 35 lat i pochodzę z Warszawy. Jestem kierowcą ciężarówki. Już siedem lat. Wyjeżdżam w poniedziałek rano, wracam w piątek wieczorem – jeśli wszystko pójdzie dobrze. Jeśli coś się zepsuje, wraca się w sobotę. Żyjesz na stacjach paliw, jesz śmieci, śpisz w kabinie obok autostrady i tracisz wszystko, co dzieje się w domu. Twoja dziewczyna czeka. Twoi przyjaciele się żenią. Twoja mama się starzeje. A ty? Ty jesteś tam, na drodze, nigdy tutaj. Zarabiasz, ale nigdy za wiele. Wynagrodzenie – zawsze to samo. Każdy miesiąc to samo. Każdy rok to samo. Patrzyłem na moich kolegów z klasy – oni mają żony, domy, dzieci. A ja? Ja mam kabinę i samotność. Poznałem Magdalenę na drodze. To było trzy lata temu. Jej samochód się zepsuł koło Łodzi. Moja ciężarówka jechała w tamtą stronę i zobaczyłem ją, jak stoi przy drodze z otwartą maską. Zatrzymałem się. Była zdenerwowana – miała termin, musiała być w Warszawie. Zajął mi to godzinę. Udało mi się uruchomić jej samochód. Ona wyglądała mi w oczy i powiedziała: ""Dziękuję. Jesteś moim aniołem."" Dała mi numer. Powiedziała: ""Jeśli kiedyś będziesz w Warszawie, napisz do mnie."" Przez trzy miesiące się nie widzieliśmy. Ale rozmawialiśmy co dzień. SMS-y, czasem rozmowy. Ona opowiadała mi o swojej pracy, o swoim domu, o swoich marzeńiach. Ja opowiadałem jej o drodze, o samotności, o tym, jak się czuję. Gdy byłem w Warszawie po raz pierwszy, poszliśmy na kawę. Siedziała naprzeciwko mnie, śmiała się, a ja myślałem: ""To koniec. To jest kobieta mojego życia."" Ale to był problem. Ja byłem na drodze. Ona była w Warszawie. Mogłem ją widzieć może raz na dwa tygodnie, gdy przejeżdżałem przez miasto. Czasem udawało nam się spędzić razem 24 godziny. Czasem to były tylko trzy godziny. Ona nigdy nic nie mówiła, ale ja czułem. Czułem, jak jej boli. Chciała mieć kogoś, kto będzie tam. Kto będzie przychodzić do domu codziennie. Kto będzie z nią, gdy będzie chora. Kto będzie patrzył na nią, gdy budzi się rano
