👉 👉 👉
Mijn naam is Aline, ik ben 29 jaar oud. Ik kom oorspronkelijk uit Rwanda 🇷🇼. Ik woon nu al drie jaar in Nederland — in Rotterdam. Ik ben een alleenstaande moeder. Mijn zoontje is 4 maanden oud. Hij is alles wat ik heb ❤️ Toen ik zwanger was, geloofde ik dat we in Europa een kans zouden krijgen op een normaal leven. Ik ben alleen vertrokken, zonder familie, zonder steun. De vader van mijn kind verdween nog vóór de geboorte. De realiteit bleek hard. Ik woon in een kleine gehuurde kamer aan de rand van Rotterdam. Volledig werken kan ik niet — mijn baby is nog te klein. Soms neem ik kleine klusjes aan: schoonmaken, huishoudelijke hulp, zorg voor ouderen. Een paar uur werken… en dan weer terug naar mijn zoon. Het geld is altijd te weinig. Luiers. Babymelk. Medicijnen. Huur. Vervoer. Ik probeerde overal op te besparen — op mezelf, op eten, op slaap. Maar er was een moment dat alles nog erger maakte. Toen mijn zoon twee maanden oud was, werd hij ziek. Koorts. Artsen. Onderzoeken. Een deel van de kosten werd niet meteen vergoed. Ik moest geld lenen — van een vrouw uit onze gemeenschap. Ik beloofde het binnen een maand terug te betalen. Maar een maand ging voorbij… en ik had nog steeds geen geld. Ze begon berichten te sturen. Daarna te bellen. En uiteindelijk hard te praten. Op een avond zei ze: “Als je het geld niet terugbetaalt, ga ik niet langer wachten.” Ik zat op het bed, hield mijn zoon in mijn armen en huilde. Niet uit angst voor mezelf — maar voor hem. Ik voelde me volledig klemgezet. Hoe ik over de app hoorde ’s Nachts, toen mijn zoon sliep, scrolde ik op mijn telefoon. Zonder doel. Gewoon om niet te hoeven denken. In een chatgroep voor migranten schreef een vrouw: “Ik geloofde het niet, maar ik heb geld kunnen opnemen uit een app.” Normaal scroll ik zulke berichten voorbij. Maar die nacht stopte ik. Ik schreef haar een privébericht. Ze antwoordde rustig, zonder beloftes, zonder druk. Ze zei: “Ik deel alleen wat mij persoonlijk is overkomen.”
