Кадр выше наш. Полное медиа с Facebook запрошено — подставим его сюда, как только приедет.
dragonplaytr.icu
Baba olarak kötü olmamdan utanmıyorum. Adım Tuna, 38 yaşındayım. Aslen İzmirliyim ama on yıldan fazladır Fransa’da yaşıyorum — Lyon’da, Vaulx-en-Velin tarafında. Burada eşim Elif ve iki çocuğumuz var — Ayla ve Mert. DPD’de kurye olarak çalışıyorum, Saint-Priest’teki depoda. Her gün aynı: sabah 5’te kalkış, hızlı bir kahve, saat 6’da ayıklama alanındayım. Soğuk hangar, ıslak karton kokusu, bantların gürültüsü, ağır koliler… Sonra bitmeyen adresler, diafonlar, merdivenler, eski apartmanlar, périphérique’te trafik, yağmur, rüzgâr ve sırılsıklam botlar. Akşama doğru sanki beton taşımışım gibi vücudum dağılıyor. Parmaklar tarayıcıdan zonkluyor, sırtım yanıyor. Eve geldiğimde tek istediğim sessizlik ve sıcak bir çay. Elif sofrayı kuruyor — pilav, yoğurt, bazen indirim denk gelirse Carrefour’dan biraz tavuk. Çocuklar aynı masada ödev yapıyor. Neredeyse sessizce yiyoruz. Yüzümü toparlamaya çalışıyorum ama kafamda tek bir düşünce var: ay sonu yine geldi, kira, sigortalar, ulaşım, faturalar, bitmeyen masraflar… Çocuklara hep biraz daha fazlasını vermek istedim: oyuncak, kıyafet, yeni bir mont. Ama çoğu zaman “lazım” ile “isterim” arasında seçim yapmak zorunda kaldım. Zamanla Mert’in bir şey istemeyi bıraktığını fark ettim — en çok da bu canımı acıttı. Doğum gününe birkaç gün kala La Part-Dieu AVM’ye girdik. Oyuncaklara, çantalara, futbol toplarına bakıyordu… ama susuyordu. — Neden bir şey istemiyorsun? dedim. Sakin sakin cevap verdi: — Baba, şu an senin zorlandığını biliyorum. Sorun yok. Bu sözler işteki en ağır koliden bile daha sert vurdu. O gece uyuduğunda mutfakta oturup başımı ellerimin arasına aldım ve kimse duymasın diye sessizce ağladım. Kendim için değil — oğlumun bu yaşta yoksulluğu anlamak zorunda kalması için ağladım. Birkaç gün sonra molada telefonu kurcalıyordum. Bir reklam çıktı — parlak meyveler, bozuk paralar, müzik… Gülümsedim: “Yine bir saçmalık.” Bunu 12 yıldır DPD Lyon’da çalışan, Veysel adlı bir Türk abi duydu. — Emir, buradan 500 euro çektim. İstersen g
