Кадр выше наш. Полное медиа с Facebook запрошено — подставим его сюда, как только приедет.
tr.zeusvsunder.store
Kötü bir baba olmaktan utanmıyorum. Ya da… bazen kendime öyle göründüğüm için. Benim adım Emir, 38 yaşındayım. Türkiye’de, İzmir’de doğdum. Yirmi yaşımdayken İtalya’ya taşındım — önce ne iş bulduysam yaptım, dili öğrendim, ayakta kalmaya çalıştım. Zamanla hayalini bile kuramayacağım bir yol açıldı önüme: polis teşkilatına girdim. Şimdi eşim Elena ile Bari’ye yakın küçük bir kasabada yaşıyoruz. Ve artık dört çocuğumuz var. Hâlâ bazen onların küçücük yüzlerine bakıyorum ve bunun bizim hayatımız olduğuna inanamıyorum. Polislik, limanda ya da fabrikada çalışmaya benzemez. Buradaki yorgunluk başka — duygusal, insani, öngörülemez. Gece nöbetleri, çağrılar, kavgalar, aile içi şiddet olayları, kazalar, sabaha kadar süren evrak işleri… Üniforma sürekli ter kokar, pahalı İtalyan kahvesi artık uyandırmaz, beden otomatik pilota geçer. Elena hamile kaldığında, ikiz sandık. Sonra doktor “galiba üçüz” dedi. Birkaç hafta sonra, ultrason ekranına temkinli bir gülümsemeyle bakıp ekledi: — Dört bebek olacak. Elena ağladı. Ben de. Ama korkudan. Bir polis maaşıyla dört çocuğa nasıl bakacaktım? O nasıl dayanacaktı? Biz nasıl dayanacaktık? Hamilelik çok zordu. Elena neredeyse hep yatmak zorundaydı. Ben vardiyadan çıkıp gelirdim, bazen gecenin bir yarısı. Onu, titreyen elleriyle karnını tutarken, yanaklarından yaşlar süzülürken görürdüm. Kapıda botlarımı çıkarır, yanına oturur, sarılırdım. Ama içimde hep aynı soru yankılanırdı: “Onun hak ettiği güveni neden veremiyorum?” Çocuklar doğduğunda, oda süt, steril hastane kokusu ve yeni bir hayatın kokusuyla doldu. Elena şeffaflaşacak kadar yorgundu ama gülümsemesinde her şeyi unutturan bir şey vardı. Ben ise mavi polis üniformamla, iki bebeğin olduğu beşiğin yanında duruyor, diğer ikisine bakıyor ve içimin korkudan titreştiğini hissediyordum. Yetişemiyorum. Başaramıyorum. Onlara her şeyi veremeyeceğim. Bir gece, herkes uyurken hastane odasının penceresinde oturuyordum. Nöbet ağır geçmişti, gücüm kalmamıştı, düşüncelerim karmakarışıktı
