"Mevrouw Penrose, u heeft 72 uur." Ik herinner me het precieze moment waarop mijn leven volledig instortte. Mijn naam is Laura Penrose. Ik ben 37. Ik woon in Rotterdam, in de wijk Charlois, samen met mijn man Daan en onze twee kinderen, Lotte van 9 en Sammie van 6. Daan en ik zijn 10 jaar geleden vanuit Gouda naar Rotterdam verhuisd. We kwamen aan met twee koffers en de hoop dat alles wel op zijn pootjes terecht zou komen. In het begin namen we al het werk aan dat er was, schoonmaken, magazijnen, bezorgklussen. Alles om op eigen benen te staan. Na drie jaar streken we definitief neer. Ik vond een baan als administratief medewerker bij een medische kliniek, en Daan kreeg een baan als bezorger. Het was een goed, stabiel leven. En toen, 7 jaar geleden, besloten we een huis te kopen. Een klein driekamerappartement in Charlois voor 245.000 euro. De aanbetaling was klein, dus de maandelijkse lasten kwamen uit op ongeveer 1.180 euro. Het was krap, maar we redden het. Dat was ons leven. Tot de zomer van 2025. In juni kondigde de kliniek een reorganisatie aan. De helft van het administratief personeel werd ontslagen. Ik was een van de mensen die moesten vertrekken. Ik begon meteen met zoeken naar werk, maar het bleek dat de markt in Rotterdam op dit moment erg slecht is. Overal vragen ze om specifieke medische certificaten of jongere mensen die voor het minimumloon willen werken. Ik ging naar sollicitaties, maar elke keer kozen ze voor iemand anders. Bij de laatste zeiden ze: "We bellen u nog." Ik weet donders goed wat dat betekent. Daan pakte alle extra diensten die hij kon krijgen, overwerk, nachtritten. Maar het was gewoon niet genoeg om de lasten in Rotterdam te dekken. De achterstallige betalingen begonnen zich op te stapelen. Eén maand. Drie maanden. Acht maanden. De bank belde elke dag. Toen kwamen de aangetekende brieven. En toen de laatste waarschuwing. Totale schuld: 42.100 euro. Als ik niet voor de deadline betaalde, zouden de juridische stappen en de o
