Кадр выше наш. Полное медиа с Facebook запрошено — подставим его сюда, как только приедет.
Ang Hapunan ng Pamilya
Si Lito ay isang ama na laging abala sa trabaho. Araw-araw, maaga siyang umaalis ng bahay at hating-gabi na bago umuwi. Bihira siyang makasama ang kanyang pamilya. Ang kanyang anak na si Jenny ay lumalaki nang hindi niya halos nakikita. "Tatay, kailan po tayo magkakasama?" tanong ni Jenny isang araw. "Anak, busy ang tatay," sagot ni Lito. "May trabaho ako para sa ating pamilya." "Ngunit miss na miss na po kita, Tatay," sabi ni Jenny. Hindi napansin ni Lito ang lungkot sa mga mata ng kanyang anak. Nagpatuloy siya sa kanyang trabaho. Isang araw, umuwi si Lito nang maaga. Nagulat siya—si Jenny ay may dalang isang maliit na plato na may pagkain. "Tatay, ginawa ko po ito para sa inyo," sabi ni Jenny. "Gusto ko pong sabay tayong kumain." Tiningnan ni Lito ang kanyang anak. Napansin niya na lumaki na ito. Napansin niya na ang kanyang anak ay nagsisikap na mapalapit sa kanya. "Jenny, pasensya na," sabi ni Lito. "Hindi ko namalayan na lumalaki ka na pala. Masyado akong naging busy." Umupo sila at magkasamang kumain. Sa mga minutong iyon, naramdaman ni Lito ang isang bagay na matagal na niyang hindi nararamdaman—ang init ng pamilya. "Jenny, pangako ko," sabi ni Lito. "Mula ngayon, maglalaan ako ng oras para sa iyo. Hindi na mauulit ang mga araw na hindi tayo magkasama." Tuwang-tuwa si Jenny. "Totoo po ba, Tatay?" "Oo," sagot ni Lito. "Ang pera ay maaaring mawala. Ngunit ang oras na kasama ang pamilya ay hindi na maibabalik. At iyon ang mas mahalaga." Mula noon, binago ni Lito ang kanyang buhay. Hindi na siya nagtatrabaho nang sobra. Mas madalas siyang umuwi nang maaga. At tuwing hapunan, magkakasama silang kumakain—tulad ng dati nilang ginagawa noon.
