creamvilla.store
🤬4 VITE NË GJERMANI DHE VETËM BORXHE Emri im është Ardit. Jam 35 vjeç Jam shqiptar 🇦🇱, nga Tirana, dhe prej pothuajse katër vitesh jetoj në Gjermani 🇩🇪 bashkë me gruan dhe dy djemtë e mi. Dhe, të jem i sinqertë… kanë qenë vitet më të vështira të jetës sime. Jo sepse Gjermania është e keqe. Jo. Por sepse jeta ndonjëherë të godet aq fort, sa qëndron në mes të dhomës dhe nuk e kupton si po arrin ende të qëndrosh në këmbë. U larguam nga Shqipëria sepse nuk shihnim më të ardhme atje. Fatura. Borxhe. Punë pa perspektivë. I thashë gruas: — Nëse qëndrojmë — do të ngecim përgjithmonë. Në Gjermani të paktën ka një shans. Shitëm Mercedesin e vjetër, mblodhëm valixhet dhe u nisëm. Djali i vogël ishte ende shumë i vogël. I madhi pyeste vazhdimisht: — Babi, kur do të kthehemi në shtëpi? Dhe unë i përgjigjesha: — Shpejt, bir… Por brenda e dija — shtëpia e vjetër nuk ekzistonte më. Muajt e parë ishin të durueshëm. U punësova në një lavazh makinash. Në fillim thjesht laja makina. Pastaj — pjesën e poshtme. Ujë i ftohtë. Kimike. Baltë. Më vonë — pastrim i brendshëm. Çmontoja sediljet. Pastroja tavanet. Qëndroja i përkulur 10–12 orë. Kthehesha në shtëpi me duar të djegura nga kimikatet. Mbaja erë kimike. Shpina më digjte. Gruaja filloi punë në një sallon — ndihmonte me kujdesin për thonjtë. Gjuhën mezi e dinte. Gjeste. Buzëqeshje. “Ok”. Por edhe ajo punë ishte e vështirë. Moruam një apartament të vogël me qira. Të vjetër. Të ftohtë. Me myk nëpër qoshe. Çohesha në pesë të mëngjesit, pija kafen shpejt dhe largohesha. Kthehesha vonë në mbrëmje. Sytë e skuqur. Shpina si gur. Djemtë tashmë flinin. Punoja 11–12 orë në ditë. Çdo ditë njësoj. Gruaja më tregonte si klientet e saj flisnin për pushime, restorante, blerje… Dhe shikonim njëri-tjetrin duke menduar: “Kur do të fillojmë të jetojmë, jo vetëm të mbijetojmë?” Pastaj gjithçka u shemb. Një ditë e zakonshme. Po pastroja brendësinë e një SUV-i. Qëndrova gjatë i përkulur. Dhe papritur — sikur diçka kërciti
