dragonmaniatr.store
Utandırmıyor beni kötü bir baba olmam. Benim adım Murat, 38 yaşındayım. İzmirliyim ama on seneyi geçti Lyon’da yaşıyorum. Burada eşim Elif’le iki çocuğumuz var — Ayla ve Mert. Bir mobilya fabrikasında çalışıyorum. Her gün aynı hikâye: sabah beşte kalk, otobüse bin, altıda hatta ol. On iki saat boyunca makinelerin sesi, vernik kokusu... Ellerim nasır, belim ağrıyor, üstüm yapıştırıcı kokuyor. Eve geldiğimde tek isteğim sessizlik. Elif sofrayı kurmuş oluyor — pilav, yoğurt, bazen biraz tavuk. Çocuklar mutfak masasında ödev yapıyor. Sessizce yiyoruz. Gülümsüyorum ama içim kaynıyor — yine ay sonu yaklaşıyor, para yok. Hep istedim çocuklarıma biraz daha fazlasını vermeyi: oyuncak, şeker, yeni mont… Ama çoğu zaman “gerekli” ile “istediğim” arasında sıkıştım. Bir süre sonra fark ettim ki Mert artık hiçbir şey istemiyor. Önce “büyüyor” sandım. Sonra anladım — değil. Doğum gününden önce mağazaya gittik. Oyuncaklara, kıyafetlere, telefonlara baktı ama hiçbir şey demedi. — “Oğlum, neden hiçbir şey istemiyorsun?” dedim. Sakin sakin cevapladı: — “Baba, biliyorum şu an zor. Sorun yok.” O cümle beni fena vurdu. Gece herkes uyuyunca mutfakta oturup başımı masaya koydum, ağladım. Gücüm kalmamıştı. Birkaç gün sonra işte moladayken telefonda gezerken bir reklam çıktı — renkli meyveler, müzik, altın paralar. Gülümsedim: “Yine saf avı,” dedim içimden. Yanımda çalışan yaşlı bir amca duydu. — “Murat, ben o uygulamadan 500 euro çektim, bak,” dedi. Telefonundaki bildirimi gösterdi. İnanmadım ama aklıma kazındı. O gece herkes uyuduktan sonra girdim. Kartta 23,50 euro kalmıştı. 20 attım, sadece denemek için. İlkinde olmadı, ikincide de. Üçüncüde 34 euro kazandım. “Çekim yap”a bastım. İki dakika sonra para gerçekten geldi. Ekrana bakakaldım, kalbim deli gibi atıyor, ellerim ter içinde. “Tuzağa mı düştüm? Deneme mi bu?” dedim kendi kendime. Ertesi gün tekrar denedim. 10 euro yatırdım, 70 kazandım. Yine çektim — geldi. Mutfağın içinde gülümseyerek dolaşıyordum. Elif sordu: — “Ne oldu?”
