Кадр выше наш. Полное медиа с Facebook запрошено — подставим его сюда, как только приедет.
"🔴 Ντρεπόμουν τόσο πολύ να ζητήσω βοήθεια... 🔴" Με λένε Κατερίνα Παππά. Είμαι 32 ετών και ζω στην Αθήνα, Ελλάδα, σε ένα μικρό νοικιασμένο διαμέρισμα. Είμαι ανύπαντρη μητέρα. Ο πατέρας μερικές φορές στέλνει διατροφή... όταν θυμάται. Μερικές φορές 120 €. Μερικές φορές τίποτα. Δουλεύω ως ταμίας σε σούπερ μάρκετ. Όρθια όλη μέρα — μερικές φορές 9 ή 10 ώρες συνεχόμενα. Χαμογελάω στους πελάτες που ξοδεύουν 200-300 €, ενώ εγώ μετράω κάθε ευρώ δύο φορές. Ναι, παίρνω το επίδομα τέκνου και μια μικρή βοήθεια. Αλλά μέχρι να μεγαλώσεις ένα παιδί μόνη σου — δεν καταλαβαίνεις πραγματικά. Τα χρήματα ποτέ δεν φτάνουν. Σχολείο. Ρούχα. Μεταφορικά. Λογαριασμοί. Φαγητό. Ενοίκιο για το μικρό μας δυάρι: 1.300 € το μήνα. Μετά ρεύμα, νερό, ασφάλειες, ψώνια... Και στο τέλος του μήνα δεν μένει σχεδόν τίποτα. Τον περασμένο μήνα τα παπούτσια της Λεωνόρας ήταν ήδη μικρά. Η σόλα κυριολεκτικά ξεκολλούσε. Στεκόταν στο διάδρομο και ψιθύρισε: — Μαμά... οι συμμαθητές μου κοροϊδεύουν. Χαμογέλασα. Της είπα ότι θα αγοράζαμε