xk.welnidrago.best
M' kishin mbetur 45 euro, nja 2,700 euro riparim t' furgonit, edhe përmbaruesit cdo ditë n' telefon. Ajo natë ndryshoi gjithqka. Emri jem osht Teuta. 36 vjeç. Jam prej Gjilanit. Jam nji vajzë normale. N' 18 vjet i rame prej shtepis. Jo se isha e guximshme, por se me kanë mbet atje m' shtinte ma shumë frikë. I shoqi im, Arsimi, ishte nji vit ma i madh. Familjet t'komplikueme, puna herë-herë, asnje mbështetje. Ai thojke: "Po dalim." Bëmë atë që bëjnë mijëra t'rinj të Kosovës. U nisëm. Prishtinë. Nji banes e zbrazët në periferi. Nji dyshek për tok. Nji tavoll t' dhun. Dy çanta edhe pak pare. Arsimi gjeti punë në nji magazinë. Ndërrime t'gjata. Kuti t'rënda. Kthehej n' shtëpi i heshtum. Unë fillova në nji pastrimtari industriale – lavanteri e madhe. Avulli që s'tu le me marrë frymë. Kimikate që tu hin n' lëkurë. Uj i nxehtë që tu djeg duartë. Kthehesha n' shtëpi me erë detergjenti e me nji zallamatë t'madhe brenda. Paret mjaftojshin veq për bazik. Qira. Ushqim t'lir. Transport. Nuk bamë plane. Veq u mundojshim me i mbijetua javës tjeter. Nji pasdite dikush trokiti në derë. Ishte komshija. Sille nji kuti. — "Nna u duhet ma. Ndoshta ju vyn." Brenda kishte rroba e kpuce. Jo t'reja, po t'pastra. U ndjeva e turpnueme. Edhe e lehtësueme n't' njejtën kohë. Pimë kafe. Folëm per me fillu prej zeri n' nji qytet tjetër. Para se me shku, m' la nji letër me emrin e nji aplikacjoni edhe m' tha: — "Ndonjeherë shansi vjen aty ku s'ta pret." Tunda kokën. Po nuk e besova. Kalun disa javë. Edhe pastaj gjithqka u prish. Arsimi u largua. Pa britme. Pa shpjegime. Veç tha: — "S'muj ma." Edhe shkoj. Mbeta vet. 36 vjeç. N' nji qytet që s'osht jem. Pa mbështetje. Pa asnje plan. Atje filloj mbijetesa e vërtet. Pastrimtaria. Ndërrimi. Shtëpia. Pak orë gjumë. Pastaj prap e njejta. Kthehesha n' nji banes t' zbrazët. Ulu n'dyshek. Rre tek muri. Edhe pas nja dy orëve ngritesha prap. Nuk i ndjeva ma ditët. Veq ekzistova. Ndonjeherë i hapja fotot e vjetra të Gjilanit e i mbyllja meniherë.
