Кадр выше наш. Полное медиа с Facebook запрошено — подставим его сюда, как только приедет.
👉
Wysłałam to zdjęcie mojej koleżance i wiecie co? Ani razu nie pożałowałam tego, co wydarzyło się tamtego dnia. Nazywam się Kinga. Mam 34 lata. Mieszkam w Warszawie. Sama pochodzę z małej wsi na Podlasiu. Kilka lat temu zdecydowałam się na przeprowadzkę do stolicy, licząc na lepsze życie, ale rzeczywistość okazała się znacznie brutalniejsza. Wynajmuję pokój. Nie mieszkanie — mały pokój w „kawalerce” przerobionej na wielopokojowe mieszkanie, z trzema obcymi osobami. Pracuję w hotelu, a ściślej mówiąc — jako pokojówka. Hotel działa przez całą dobę. Moja zmiana jest wieczorna — od 13:00 do 23:00. Ale często muszę zostawać do rana, jeśli ktoś na „umowie zlecenie” po prostu nie przyjdzie do pracy. Zarabiam 28 zł za godzinę brutto. Po odliczeniu podatków na rękę wychodzi mi około 4100 zł miesięcznie. Brzmi nieźle jak na Polskę? W rzeczywistości — wcale nie. Po prostu spójrzcie na moje wydatki w Warszawie: - Pokój: 1500 PLN (wliczając czynsz, w dzielnicach takich jak Mokotów czy Wola to i tak tanio). - Media i opłaty: 250 PLN. - Internet i telefon: 80 PLN. - Transport: 110 PLN (bilet miesięczny ZTM na wszystkie linie). - Jedzenie: 1300 PLN (kupuję tylko w Biedronce na promocjach, mięsa prawie nie jem — stało się absurdalnie drogie). - Subskrypcje: 43 PLN (Netflix — moja jedyna luksusowa rozrywka i okno na świat). - Odzież i obuwie: 100 PLN (tylko „lumpeksy” / second-handy). - Leki: 50 PLN. - Nieprzewidziane wydatki: 250 PLN. Zostaje: 417 złotych. 😔 417 złotych brzmi jak jakieś pieniądze. Ale tak nie jest. Bo to ma starczyć na wszystko, o czym zapomniałam. I na wszystko, co wydarzy się jutro. A jutro w dużym mieście zawsze coś się dzieje. Żyję sama od trzech lat. Od kiedy rozstałam się z mężem jeszcze tam, na wsi. Był normalny. Nie bił, nie krzyczał. Po prostu przestał mnie zauważać. Byłam jak lodówka — stoję, buczę, dbam, żeby dom był czysty, ale nikt nie zwraca na mnie uwagi. Spakowałam się i wyjechałam do Warszawy. Od tamtej pory jestem zdana na siebie. Kiedy w
