👉
Magacaygu waa Hassan Maxamed, waxaan ku dhashay Soomaaliya. Ku dhawaad 5 sano ayaan ka shaqeynayay dhismaha gudaha Boqortooyada Midowday — lix ilaa siddeed bilood ayaan ka maqnaa guriga, kadibna waxaan helaa booqashooyin gaaban oo aan u tago qoyskeyga. Nolosheyda oo dhan waxaan ku shaqeynayay qabow iyo daal, dhabarkeygu wuu i xanuunayay, haddana lacagtu marna iguma filnaanin. Markasta oo aan ku laabto Soomaaliya, wax walba waxay baaba’aan maalmo gudahood: kirada, daawooyinka, dharka, deynta. Ku dhowaad waxba ma hadhin. Anigoo aan si fiican u nasan guriga, mar hore ayaan ka fikirayay safarka xiga — mar kale dhismo, boodh iyo habeenno hurdo la’aan ah. Maalin kasta maskaxdeyda waxaa ku jiray tirooyin kaliya. Habeen kasta — cabsi ah in berri aysan lacag igu filnaan doonin. Waxaan shaqeynayay inta aan kari karo: shaqo joogto ah, shaqooyin dheeraad ah, wax kasta oo jiray. Mararka qaar fasax la’aan, mararka qaar ku dhowaad hurdo la’aan. Mararka qaar guriga ayaan imaan jiray, jikada ayaan fariisan jiray, kaliya mugdi ayaan ku fadhiyi jiray… Sababtoo ah xitaa ilmada ma aanan awoodin. Waxa kaliya ee aan isku celcelin jiray waxay ahayd: “Wax walba way hagaagi doonaan.” Laakiin maalin kasta waxay u ekaanaysay mid aan run ahayn. Deymaha way kordhayeen: * amaahyo * lacag dib u dhacday Telefoonku ma joogsan: * wicitaanno * fariimo Waxaan isku dayay inaan iska indha tiro, inaanan muujin sida ay wax u xun yihiin. Laakiin naftaada kama carari kartid. Waxaa jiray waqti aan ku dhowaaday inaan gebi ahaanba jabo. Maalin muhiim ah ayaa soo dhowaanaysay — dhalashadeyda. Waxaan go’aansaday in markan ugu yaraan aan naftayda wax yar u oggolaado. Waxaan galay dukaan, waxaan fiirinayay waxyaabo markii hore caadi ii ahaa. Waxaan istaagay anigoo garanaya in aanan wax badan iska iibsan karin. Hal daqiiqo ayaan is iri: “Waan fahamsanahay. Waqtiyadu waa adag yihiin. Hadda ma awoodo.” Markaas wax walba gudaha ayaa iga burburay. Ma jirin xanaaq, ma jirin ilmada. Kaliya aam
