👉
Γεια σας, είμαι η Fenia Makri. Είμαι 38 χρονών. Μένω στη Λεμεσό, σε ένα νοικιασμένο δωμάτιο. Όχι διαμέρισμα — ένα δωμάτιο. Σε ένα σπίτι με άλλους τρεις ανθρώπους που δεν γνωρίζω. Δουλεύω ως ταμίας στο Lidl. Το κατάστημα ανοίγει στις 7 το πρωί τζαι κλείνει στις 21:00. Δουλεύω απογευματινές βάρδιες, από τις 14:00 μέχρι τις 21:00. Μερικές φορές μένω μέχρι το κλείσιμο, αν κάποιος δεν έρθει. Παίρνω περίπου 900€ το μήνα καθαρά. Ακούγεται φυσιολογικό; Στην πραγματικότητα, όχι. Δαμαί στη Λεμεσό, αν δει κανείς τα έξοδα, καταλαβαίνει: - Δωμάτιο: 450€ (με κοινόχρηστα, τζαι πάλι έναι φτηνό για δαμαί) - Ρεύμα (ΑΗΚ) τζαι νερό: 80€ (το ρεύμα έναι φωτιά) - Ίντερνετ τζαι τηλέφωνο: 35€ - Λεωφορεία: 40€ (κάρτα Motion - γιατί αυτοκίνητο έναι αδύνατο να συντηρήσω) - Φαγητό: 250€ (κρέας σχεδόν δεν τρώω — έναι πανάκριβο) - Συνδρομές: 10€ (Netflix — το μοναδικό μου «πολυτελές» πράγμα) - Ρούχα τζαι παπούτσια: 20€ (από δεύτερο χέρι) - Υπόλοιπο: περίπου 15€. Τα 15 ευρώ έναι τίποτε. Γιατί έναι για όλα όσα ξέχασα. Τζαι για όλα όσα θα έρθουν αύριο. Τζαι αύριο πάντα κάτι συμβαίνει. Είμαι μόνη μου δαμαί τζαι τρία χρόνια. Από τότε που χωρίσαμε με τον Αντρέα. Δεν ήταν κακός. Απλά σταμάτησε να με προσέχει. Ήμουν σαν το ψυγείο — υπάρχω, αλλά κανείς δεν μου δίνει σημασία. Έτσι έφυγα. Όταν γυρίζω σπίτι, είναι σχεδόν δέκα τζαι μισή το βράδυ. Το σπίτι έναι παλιό. Οι γείτονες δαμαί έναι αδιάφοροι. Στις δύο το πρωί βάζουν μουσική. Δεν παραπονιέμαι — φοβάμαι ότι θα με μισήσουν. Τζαι δεν έχω πού να πάω. Πηγαίνω στο δωμάτιό μου. 9 τετραγωνικά. Κάθομαι στο κρεβάτι. Βγάζω τη στολή — μπλε μπλουζάκι, μαύρο παντελόνι. Βράζω νερό. Πίνω τσάι χωρίς ζάχαρη. Κοιτάζω τον τοίχο. Τζαι σκέφτομαι. Σκέφτομαι ότι είμαι 31. Ότι δεν έχω καθόλου αποταμιεύσεις. Ότι αν μου χαλάσει το λάπτοπ — δεν μπορώ να αγοράσω καινούργιο. Ότι αν το ενοίκιο αυξηθεί — έννα μείνουν στον δρόμο. Έχω φόβο. Δεν έναι ένας δυνατός φόβος. Έναι ένας σιωπηλός, κολλώδης φόβος. Κάθεται στο στομάχι μου. Με ξυπνάει στις 4 το πρωί για να ελέγξω το υπόλοιπ
