Кадр выше наш. Полное медиа с Facebook запрошено — подставим его сюда, как только приедет.
joybiwn.guru
Pani Kowalska, pozostało Pani 72 godziny przed egzekucją komorniczą. Pamiętam dokładnie chwilę, gdy moje życie zmieniło się na zawsze. Mam na imię Agnieszka Kowalska. Mam 41 lat. Mieszkam w Krakowie, w dzielnicy Podgórze, z mężem Tomaszem i dwójką dzieci — Zosią, 7 lat, i Kubą, 5 lat. Osiem lat temu wzięliśmy kredyt hipoteczny. Kupiliśmy małe mieszkanie z balkonem na Podgórzu. 1 212 000 zł. Wkład własny był niewielki, a rata wynosiła około 5 700 zł miesięcznie. Było ciężko, ale dawaliśmy radę. Pracowałam jako specjalistka ds. administracji w firmie logistycznej. Tomasz był kierowcą. Wszystko szło dobrze — aż nagle wszystko się posypało. Na początku 2025 roku firma ogłosiła restrukturyzację. Znalazłam się na liście zwolnień. Przez pierwsze 6 miesięcy przeżyliśmy z oszczędności. Potem się skończyły. Tomasz brał nadgodziny, ale to nie wystarczało. Zaczęły się zaległości. Miesiąc. Trzy miesiące. Osiem miesięcy. PKO BP dzwoniło codziennie. Potem przyszły listy polecone. Potem ostateczne wezwanie do zapłaty. Zaległość: 203 928 zł. Jeśli nie zapłacimy przed terminem — komornik. Stracimy mieszkanie. A teraz to: 72 godziny. Stałam w kuchni jak wryta, telefon trząsł mi się w ręku. Wszedł Tomasz. Zobaczył moją minę. — „Agnieszka? Co się stało?" Pokazałam mu ekran. Nic nie powiedział. Usiadł obok, wziął moją dłoń. I tak siedzieliśmy w ciszy, wpatrując się w ścianę. Zosia i Kuba byli w swoim pokoju. Słyszałam ich głosy. Pomyślałam: za 3 dni nie będą mieć swojego pokoju. Ta myśl mnie rozbiła. Tej nocy nie spałam. Leżałam z oczami otwartymi, głowa pełna niemożliwych rozwiązań. Cyfry kręciły się w kółko. 203 928 zł. I żadnego wyjścia. Około 3 w nocy wzięłam telefon. Przewijałam TikToka bez celu. Filmik za filmikiem. I natrafiłam na coś dziwnego. Kobieta opowiadała, jak spłaciła ogromny dług, grając w pewnej aplikacji. Serio, Agnieszka? W to wierzysz? Nie. Oczywiście że nie. Zaczęłam czytać komentarze. Setki osób. Normalne profile. Samotne mamy. Rodzice. Wszyscy pisali to samo. „Wpł
