Ang Sirang Laruan
Si Bong at si Kiko ay matalik na magkaibigan. Magkasama silang naglalaro araw-araw. Ngunit isang araw, nag-away sila dahil sa isang laruan. Nagalit si Bong at inihagis ang laruan ni Kiko sa sahig. Nabasag ito. "Bakit mo ginawa iyon?" sigaw ni Kiko. "Hindi ko na gustong makipagkaibigan sa iyo!" Umalis si Kiko na umiiyak. Naiwan si Bong na nag-iisa. Hindi niya sinasadyang mabasag ang laruan. Ngunit nagawa na niya. Kinabukasan, hindi siya pinansin ni Kiko. Hindi siya pinansin nito sa mga sumunod na araw. Nalungkot si Bong. "Kiko, pasensya na," sabi ni Bong isang araw. Tumingin si Kiko sa kanya. "Hindi sapat ang pasensya, Bong. Sinira mo ang laruan ko." Umuwi si Bong na malungkot. Alam niyang hindi sapat ang kanyang paghingi ng tawad. Kailangan niyang gumawa ng paraan. Ilang araw siyang nag-ipon ng kanyang baon. Hindi siya bumili ng pagkain sa recess upang makatipid. Pagkaraan ng isang linggo, may sapat na siyang pera. Pumunta si Bong sa tindahan at bumili ng bagong laruan—kapareho ng sirang laruan ni Kiko. Kinabukasan, inabot niya ito kay Kiko. "Kiko, ito ang bago mong laruan. Pasensya na sa nagawa ko. Hindi na mauulit iyon." Tumingin si Kiko sa laruan. Napangiti siya. "Bong, hindi ko inaasahan ito." "Hindi sapat ang salita lamang," sagot ni Bong. "Kailangan kong ipakita na nagsisisi ako." Mula noon, nagkaibigan muli sila. Mas naging matatag pa ang kanilang pagkakaibigan. Dahil natutunan nilang ang tunay na paghingi ng tawad ay hindi lamang ang pagsasabi ng "pasensya na"—ito ay ang pagpapakita na nagbago ka na.
