Elysian Rift
🔴 NUK MË VJEN TURP QË KAM QENË “NËNË E KEQE” 🔴 Quhem Yllka Dervishi, jam 24 vjeçe. Kam lindur në Shqipëri, në një qytet të vogël pranë Durrësit. Dy vjet më parë u shpërngula në Gjermani — në Mynih, qytetin për të cilin ëndërroja që adoleshente. Lagjja ishte e lirë, e zhurmshme, e ashpër. Por ishte i vetmi vend që mund ta përballoja. Shkova për dashuri. Për një histori të bukur që kurrë nuk u bë realitet. Të gjithë rreth meje më thoshin: — “Jeta jashtë është më e qëndrueshme.” — “Në Gjermani ka më shumë mundësi.” Por “qëndrueshmëria” ime mbaroi pas disa muajsh, kur ish-i im më tha: — “Nuk jam gati të bëhem baba. Vendos vetë.” Dhe u largua. Më la shtatzënë. Vetëm. Në një vend të huaj. Duke u përpjekur të mbijetoj. Sot e rris djalin tim vetëm. Ai quhet Ardit — është 4 muajsh. Çdo mëngjes është i njëjtë: 05:30 — Arditi zgjohet, unë e ushqej, i ndërron pelenën 07:00 — e vendos në karrocë dhe shkoj në punë (punoj me orar të pjesshëm, ndërsa një gjyshe-fqinje ose grupi i kopshtit e ruan për disa orë) Punoj në një magazinë logjistike, duke sistemuar porositë: produkte pastrimi, kuti, ushqime të paketuara, paleta pa fund. Duart plot prerje, shpina më dhemb nga bartja e fëmijës dhe peshat, dhe çdo natë mendoj: “Yllka, ti nuk je nënë. Ti thjesht po përpiqesh të përballosh edhe një ditë.” Dhe kur Arditi qan pa ndalur, unë i pëshpëris: “Mami është këtu, i vogël… mami është më e fortë në botë.” Dhe kthehem nga ana tjetër që të mos shohë lotët e mi. Një javë më parë, pas një turni rraskapitës, po kthehesha në shtëpi në këmbë me karrocën. Era e ftohtë më godiste në fytyrë, këmbët më dridheshin, mendja bosh. Mendoja vetëm një gjë: “Sa kohë do të mund ta përballoj kështu?” Në shtëpi Arditi ishte shtrirë në krevatin e tij dhe shikonte mobilin sipër. U ul pranë tij, i përkëdhela faqen dhe papritur fillova të qaj në heshtje, sepse kuptova: nuk kisha para as për një karrocë normale, jo më për një udhëtim në shtëpi, në det në Durrës, për të cilin do t’i tregoja dikur. Kur ai fjeti, u shtr
