Кадр выше наш. Полное медиа с Facebook запрошено — подставим его сюда, как только приедет.
Download the app 👉
Με λένε Anastasia Christodoulou, είμαι 32 ετών. Γεννήθηκα στην Ελλάδα και εδώ και σχεδόν τέσσερα χρόνια ζούμε με τον άντρα μου στην Κύπρο. 🇨🇾 Με όλη μου την ειλικρίνεια… αυτά ήταν τα πιο δύσκολα χρόνια που θυμάμαι. Όχι επειδή η Κύπρος είναι κακό μέρος. Καθόλου. Απλώς μερικές φορές η ζωή σε χτυπάει τόσο δυνατά, που παγώνεις και σκέφτεσαι: «Πώς στο καλό συνεχίζω ακόμα να αναπνέω;» Φύγαμε από την Ελλάδα γιατί δεν βλέπαμε πια καμία διέξοδο. Χρέη. Αβάσταχτοι λογαριασμοί. Μισθοί τόσο χαμηλοί, που ντρεπόμασταν ακόμα και να τους πούμε. Τότε ο άντρας μου μου είπε: — Anastasia, αν μείνουμε εδώ, απλά θα βουλιάξουμε. Στην Κύπρο τουλάχιστον έχουμε μια ευκαιρία να χτίσουμε μια φυσιολογική ζωή. Πουλήσαμε το παλιό μας Fiat Punto, μαζέψαμε μερικές βαλίτσες και φύγαμε. Οι πρώτοι μήνες ήταν σχετικά υποφερτοί. Εκείνος βρήκε δουλειά σε μια μεγάλη αποθήκη κοντά στη Λεμεσό. Κι εγώ ξεκίνησα: πρώτα καθάριζα διαμερίσματα, μετά δούλευα σε ένα μικρό κατάστημα σε εμπορικό κέντρο. Νοικιάσαμε ένα μικροσκοπικό διαμέρισμα σε μια παλιά πολυκατοικία. Κρύο. Με υγρασία στους τοίχους και μια μόνιμη μυρωδιά μούχλας. 😔 Εκείνος ξυπνούσε στις πέντε το πρωί, έπινε γρήγορα έναν καφέ και έφευγε. Γύριζε αργά το βράδυ με πρησμένα χέρια, διαλυμένη πλάτη και ένα βλέμμα τελείως σβησμένο. Κάθε μέρα, για έντεκα–δώδεκα ώρες, κουβαλούσε παλέτες, κούτες και τόνους από ξένα εμπορεύματα. Μερικές φορές έπεφτε στο κρεβάτι χωρίς καν να φάει. Και την επόμενη μέρα όλα ξεκινούσαν πάλι από την αρχή: — Σήκω… πρέπει να δουλέψουμε. Κι εγώ ήμουν στα όριά μου. Στη δουλειά: συνεχής φασαρία, άνθρωποι από παντού, αναγκαστικά χαμόγελα. Πελάτες με καινούρια iPhone και ακριβά αυτοκίνητα, που μιλούσαν χαλαρά για διακοπές στην Ιταλία και δείπνα σε εστιατόρια. Εκείνοι ζούσαν. Κι εγώ στεκόμουν πίσω από το ταμείο και σκεφτόμουν: «Πότε στο καλό θα αρχίσω κι εγώ να ζω κανονικά, και όχι απλά να επιβιώνω;» Και τότε όλα κατέρρευσαν. Σε μια νυχτερινή βάρδια, ο άντρας μου μετακινούσε μια βαριά παλέτα και ξαφνικά λύγισε από τον πόνο.
