hengem.icu
😢 Nasa pinakamalalim na ako ng buhay nang mapagtanto ko na niloko ako sa trabaho sa Europe, at lalong tumaas ang utang… 😭💔 Pero isang gabi lang, nagbago ang lahat. 👇🏼 Ako si José Miguel Santos, 38 taong gulang. Galing ako sa Maynila, Pilipinas 🇵🇭. Sa loob ng limang taon, nakatira na ako sa Italya 🇮🇹, sa Milan. Kami pong mga Pilipino, madalas umalis sa abroad para makatulong sa pamilya sa Pilipinas — yan ang realidad natin. Sa Pilipinas, konti ang magandang trabaho, mababa ang sweldo, at tumataas ang presyo. Umalis ako sa Europe dahil narinig ko sa mga kaibigan: “Doon stable, euro ang pera, may pag-asa sa mas magandang buhay.” Pangarap ko na makapagpadala ng mas malaking pera sa bahay, matulungan ang kapatid ko sa pag-aaral at si nanay sa araw-araw na gastusin, at balang araw makabili ng maliit na lote at makapagtayo ng bahay para sa lahat natin. Nagbayad ako sa agency sa Maynila ng 4,000 dollars para sa “guaranteed job” — lahat ng ipon ko plus utang sa kamag-anak. Nangako sila ng trabaho sa warehouse na may sweldong 1,800 euro bawat buwan, tirahan at visa. Pero pagdating ko, biglaang binago ang kontrata: sabi ng agency sa Italya, 1,200 euro lang ang sweldo, minus pa ang deductions para sa “training” at “documents”. Naging loader ako sa logistics warehouse — 10–12 oras sa isang araw, walang tamang pahinga, sa malamig na bodega. Hapdi sa likod, pagod na pagod, pero tiniis ko dahil wala namang ibang paraan. Hindi lang trabaho ang Europe. Ito rin ay kalungkutan. Buong buwan walang piling ng mahal sa buhay, mahina ang internet sa maliit na kwarto na pinagsasaluhan ng ibang OFW. Video call minsan sa isang linggo: sinasabi ng asawa ko kung gaano kahirap mag-isa, nagrereklamo ang kapatid ko sa pag-aaral. Bumisita ako sa bakasyon isang beses sa isang taon — tapos uwi ulit. Bawat paalam, parang kutsilyo sa dibdib. Tapos dumating ang mga problema. Noong 2024, dahil sa delay ng visa at shift sa warehouse, na-delay ang sweldo ng ilang linggo. Kinaltas pa ng company
