{{product.name}}
Częstość występowania neuropatii obwodowej w Japonii jest około jedną trzecią niższa niż w Polsce. Jednocześnie odsetek zachorowań na cukrzycę wcale nie jest tam o jedną trzecią niższy. Jest praktycznie taki sam. Niedawno byłam w Japonii. Poznałam tam kobietę, która od 22 lat żyje z cukrzycą typu 2, a mimo to prawie nie odczuwa objawów neuropatii. Miała 68 lat. Każdego ranka chodziła pieszo na targ — ponad kilometr w jedną stronę. Ja mam 59 lat. Mieszkam w Polsce i od czterech lat cierpię na neuropatię cukrzycową. Zrobiłam wszystko, co zalecił mi neurolog. Zapytałam ją, co robi inaczej. To, co mi opowiedziała i co następnego dnia wyjaśnił mi japoński farmaceuta, okazało się czymś zupełnie innym, niż się spodziewałam. Ale pozwólcie, że zacznę od początku. Przez dziewięć miesięcy przyjmowałam gabapentynę. Mrowienie nieco się zmniejszyło. Ale przytyłam osiem kilogramów i przestałam normalnie myśleć. Mąż mówił, że ciągle jestem jakby nieobecna. Miał rację, dlatego odstawiłam lek. Potem były zastrzyki z witaminy B12. Co tydzień przez sześć miesięcy. Neurolog mówił, że wyniki badań są doskonałe. A mimo to każdej nocy moje stopy nadal piekły. Następnie zaczęłam przyjmować kwas alfa-liponowy. 1200 mg dziennie przez cały rok. W Internecie wiele osób pisało, że im pomógł. Ja nie odczułam absolutnie żadnej poprawy. Neuropatia nadal postępowała. Nikt mnie przed tym nie ostrzegł. Ona naprawdę się rozwija. Na początku problem dotyczył tylko podeszew stóp. Mrowienie pojawiało się wtedy, gdy zbyt długo siedziałam. Później doszło pieczenie — nie przez cały dzień, lecz wyłącznie w nocy. Było na tyle silne, że budziło mnie o trzeciej nad ranem i zmuszało do siedzenia na brzegu łóżka aż do piątej. Z czasem przestałam normalnie czuć podłoże pod stopami. Nie zdajecie sobie sprawy, jak bardzo polegacie na czuciu powierzchni pod stopami, dopóki go nie stracicie. Pewnej nocy wstałam w ciemnym pokoju i musiałam dosłownie zastanawiać się, gdzie znajdują się moje stopy. Jakby nie należały do m
