Кадр выше наш. Полное медиа с Facebook запрошено — подставим его сюда, как только приедет.
Shadowverse
💔 NGA ITALIA NË GJERMANI — RRUGA E MBijetesës 💔 Quhem Yllka Dervishi. Jam 21 vjeçe. Kam lindur në Bari, Itali, por prindërit e mi janë bullgarë që u shpërngulën atje në vitet ’90 nga një qytet i vogël pranë Plovdivit. Në moshën 18-vjeçare lashë shtëpinë. Jo sepse isha e guximshme. Por sepse të qëndroja ishte më e frikshme. I dashuri im Marko ishte 20 vjeç. Familje të vështira, punë të përkohshme, asnjë mbështetje. Bëmë atë që bëjnë mijëra të rinj. U larguam. Gjermania. Mynih. Apartament bosh në periferi. Dyshek në dysheme. Një tavolinë e dhuruar nga dikush. Dy çanta shpine dhe pak para nga punë të rastit. Marko filloi në një magazinë logjistike — turne pa fund, kuti të rënda. Shpina i dhembte sikur të ishte 40 vjeç. Unë punoja në një lavanderi industriale. Avull. Kimikate. Duar të djegura. Kthehesha në shtëpi me erë pluhuri dhe boshllëk brenda. Paratë mjaftonin vetëm për bazat: qira, ushqim i lirë, transport. Nuk bënim plane. Thjesht mbijetonim. Një mbrëmje dikush trokiti në derë. Një fqinje gjermane, pak më e madhe se ne, mbante një kuti. — Nuk na duhen më. Ndoshta ju hyjnë në punë. Brenda kishte rroba. Jo të reja, por të pastra. Më erdhi turp. Dhe njëkohësisht lehtësim. Pimë kafe dhe folëm për atë si është të fillosh nga zero në një vend të huaj. Kur u largua, la një copë letër me emrin e një aplikacioni dhe tha: — Ndonjëherë rruga del nga vendi ku nuk e pret fare. Nuk e besova. Kaluan javë. Pastaj mbeta shtatzënë. Marko u frikësua. U përpoq të ishte i fortë. Por një ditë thjesht mblodhi rrobat dhe u largua. Mbeta vetëm. Në 21 vjeç. Në një vend të huaj. Me një fëmijë. Lindi Arditi. Dhe filloi mbijetesa e vërtetë. Ditën punë. Natën pastrim zyrash. Ai flinte në një karrocë të vjetër pranë meje, ndërsa unë mbyllja sytë për pesë minuta. Kur mbushi gjashtë vjeç më pyeti: — Mami, pse nuk kemi makinë? — Pse kurrë nuk shkojmë në det? Unë buzëqeshja. Pastaj qaja në banjë që të mos më dëgjonte. Shpesh mendoja për atë copë letre. Dhe çdo herë e shtyja. Më dukej kurth për nje
