Chicken Road
હું એક ખરાબ બાપુ છું એમાં મને ખૂબ શરમ આવે છે 💔 હું રાજા બાલસુબ્રમણ્યમ છું. મારી ઉંમર 34 વર્ષ છે. મારું પૂરું નામ રાજસેકરન બાલસુબ્રમણ્યમ છે, પણ જર્મનીમાં બધા મને રાજા કહીને બોલાવે છે. હું સુરતમાં, ગુજરાતમાં જન્મ્યો હતો. 2019માં બધું ઊલટું-પલટું થઈ ગયું — વ્યવસાય ગયો, સુરક્ષા ખતમ થઈ, પરિવારને બચાવવા માટે મારે નવો રસ્તો શોધવો પડ્યો. પહેલા મલેશિયા, પછી તુર્કી, અને આખરે સમુદ્ર પાર કરીને ગ્રીસ પહોંચ્યો. 2021માં જર્મનીમાં રિફ્યુજી (શરણાર્થી)નો અધિકાર મળ્યો. હવે હંબર્ગની નજીક એક નાના શહેરમાં (આલ્ટોના વિસ્તાર પાસે) રહીએ છીએ — હું, મારી પત્ની હેતલ, અને અમારી દીકરી રિયા (6 વર્ષની). ચોથા માળનું સરકારી ઘર, લિફ્ટ વગરનું. દર મહિને એક જ જેવું: • ભાડું • હેલ્થ ઇન્સ્યોરન્સ • બીજળી + હીટિંગ • ફોન + ઇન્ટરનેટ • ખાવાનું • પબ્લિક ટ્રાન્સપોર્ટ કાર્ડ • રિયાના કિન્ડરગાર્ટનનું ફી • રિયા માટે વિન્ટર શૂઝ — સુરતમાં આ બધું ખબર જ નહોતી. મારી તનખાહ મહિનાની 5 તારીખે આવે છે — 12 તારીખ પછી ત્રણ અઠવાડિયા "કેવી રીતે ચલાવવું" એ વિચારતો રહું છું. રાત્રે કામ કરું છું — પોર્ટ પાસેના મોટા લોજિસ્ટિક્સ વેરહાઉસમાં. પેલેટ્સ ગોઠવું છું, બોક્સ સ્કેન કરું છું, ઠંડા કોંક્રીટના ફ્લોર પર ચાલું છું, મારા શૂમાં પાણી ભીંજાઈ જાય છે. ફોર્કલિફ્ટનો અવાજ, ડીઝલની ગંધ, ભીના કાર્ડબોર્ડ — આ બધું મારા રોજિંદા જીવનનો ભાગ બની ગયું છે. શરીર તો આદત પડી ગઈ છે. પણ મન — આદત પડી નથી. એલાર્મ 16:50 વાગે છે. ઝડપથી દૂધની ચા. રિયાને ગાલ પર ચુંબન કરું છું. પછી — રાત્રિ 11:30 સુધી કામ. સવારે 7 વાગ્યે ઘરે પાછો આવું છું. પીઠ દુખે છે, પગ ધ્રૂજે છે, આંગળીઓ ઠંડી અને ભીની થઈને સુન્ન થઈ જાય છે. મને ફક્ત શાંતિ અને ઊંઘ જોઈએ છે. હેતલ સાદું ખાવાનું બનાવે છે — ઢોકળા, થેપલા (કે જર્મન બ્રેડ), ક્યારેક ડિસ્કાઉન્ટમાં મળે તો મટન કે ચિકન. ક્યારેક લંડન કે સ્ટોકહોમથી આવેલા મસાલા ઉમેરે છે — જૂના ઘરનો સ્વાદ યાદ અપાવવા. રિયા ટેબલ પર બેસીને નાની ડોલ સાથે રમે છે, ગુજરાતીમાં ગીત ગાય છે. "પૈસા નથી" એટલે શું એ હજુ સમજાતું નથી. પણ મારા મનમાં હંમેશા એક સાંકળ ફરતી રહે છે: મહિનાના અંત → ભાડું → ઇન્સ્યોરન્સ → ખાવાનું → શૂઝ → ફરી શૂન્ય. એક રાતે રિયાએ મારા ફોનમાં વીડિયો બતાવ્યો: મરઘી રસ્તા પર દોડે છે, ગાડીઓ આવે છે, નંબર વધે છે. "અમે ક્યારે આવું કરીશું?" એ પૂછ્યું. એ "ક્યારે" શબ્દે
