diagonal.lat
APLIKIMI I MALUAR QË SHPËTOI FAMILJEN TONË ❤️ Ose: si humba gjithçka — dhe gjeta gjithçka në ekranin e telefonit. Quhem Arben. Jam 34 vjeç. Jam nga Shqipëria. Dikur u nisa për në Zvicër për punë. Mendova: punoj disa vjet, kthehem, ndërtojmë shtëpi, jetojmë mirë. Por jeta vendosi ndryshe — qëndrova atje. Zvicra është vendi i rregullit. Por për ata që vijnë duarbosh, është sprovë. Beton. Çekanë. Kantiere. Shpatulla që dhembin çdo ditë. Punova në ndërtim. Nga mëngjesi deri natën. Nuk u ankua. Sepse e dija: në shtëpi më duan dhe më presin. Elza. U njohëm në dasmën e motrës së saj. Qeshte aq fort sa theu gotën. Po mblidhja copat, dhe ajo më tha: "Kjo sjell fat". Dhe unë e besova. U martuam. Pas një viti — kredi hipotekare. Apartament. I vogël, në një ndërtesë të vjetër, por yni. Mbaj mend si ditën e parë, kur na dhanë çelësat, rrinim në dysheme mes kutive, përqafoheshim dhe qeshnim. Elza tha: "Këtu do të jetë bota jonë". Dhe atëherë bëra atë foto që po shihni tani — të lodhur, të lumtur, në dhomën bosh që papritmas u bë shtëpia jonë. Që atëherë, kjo foto është gjithmonë me mua. Elza punonte në një furrë buke. Zgjohej në tre të mëngjesit. Kullonte vanilje dhe lodhje. Paguanim këstet, kursenim për çdo gjë, bënim plane. Pastaj gjithçka ndryshoi. Fillimisht më tha: "Jam shtatzënë". Isha i lumtur. Por me gëzimin erdhi edhe shqetësimi. Elza shkoi në pushim të lehonisë dhe e gjithë barra ra mbi supet e mia. Më pas — një goditje e re. Më telefonon nëna: "Arben, babai është rëndë i sëmurë. Operacion, ilaçe të shtrenjta. Na ndihmo, s'po dalim dot". Mbeta vetëm. Plotësisht vetëm nën këtë peshë. Kredia për apartamentin tonë të vogël që më mbytej çdo muaj. Letra nga banka. Në fillim të sjellshme, pastaj — me të kuqe. Shpenzime për trajtimin e babait. Ilaçe, fatura spitali. Ndihma e Elzës — një thërrime. Dhe në shtëpi pritej një fëmijë. Nevojitej karrocë, krevat fëmijësh, rroba, pelena. Kur unë — vetëm. E tërheq gjithçka në shpinë. Fillova të mos flija netëve. Zgjohesha p
