➡️
💔2 VITE NË EVROPË – DHE ISHA GATI TË HUMBJA FAMILJEN TIME💔 😣APLIKACIONI I MALLKUAR... Quhem Besnik Hoxha. Jam 32 vjeç. Jam nga Shqipëria, nga Tirana. Para dy vitesh u larguam për në Gjermani bashkë me bashkëshorten time, Arta, dhe djalin tonë gjashtëvjeçar. Në atë kohë na dukej si vendimi i vetëm i drejtë. Në Shqipëri kishim borxhe, punë të paqëndrueshme dhe frikë të vazhdueshme për të nesërmen. Morëm kredi për të paguar zhvendosjen, dokumentet dhe qiranë e muajit të parë. I thosha vetes: “Është një investim për të ardhmen.” Nuk e dija që kjo do të ishte fillimi i periudhës më të vështirë të jetës sime. Në një vend të huaj, në fillim, je askush. Diploma jote — vetëm një letër. Përvoja jote — nuk i intereson askujt. Theksi yt — arsye për tallje. Muajt e parë kaluan nëpër radhë të pafundme. Burokraci, regjistrime, sigurime, leje. Na kthyen dokumentet disa herë për shkak të “një gabimi në plotësim”. Qëndroja nga katër orë në korridoret e zyrave dhe dëgjoja ftohtë: — Kthehuni të martën tjetër. Gjeta punë në ndërtim. Zyrtarisht — ndihmës. Në realitet — mbaja gjithçka më të rëndë. Gjermanët largoheshin fiks në gjashtë. Ne, “ballkanasit”, qëndronim nëse duhej. Orët shtesë nuk regjistroheshin gjithmonë. Por të ankoheshe? Kontratë e përkohshme. Frikë të mos humbisja gjithçka. Arta u punësua në kuzhinën e një hoteli të vogël. Dhjetë orë turn. Pagë minimale. Kopshti për djalin kushtonte pothuajse gjysmën e rrogës së saj. Çdo muaj bënim llogari si në luftë. Qira — 1 200 euro. Sigurim. Kësti i kredisë për zhvendosjen. Një borxh prej 8 000 eurosh që na kishte mbetur nga Shqipëria. Nuk hanim pothuajse kurrë jashtë. Nuk blinim asgjë të panevojshme. Gjithçka vetëm për “t’u ngritur në këmbë”. Dhe pastaj gjithçka u shemb. Ishte një ditë e zakonshme. Nxitonim të mbaronim objektin. Shefi ishte nervoz për afatet. Ngrita një kornizë metalike të rëndë — dhe ndjeva sikur dikush më theri me thikë në shpinë. Rashë drejt në beton. U përpoqa të ngrihesha — nuk munda. Dhimbja më zbr
