Klik hier 👉
Mijn naam is Femke, ik ben 23 jaar oud. Ik woon in Amsterdam, en het is moeilijk voor me om over mijn leven te praten, maar ik heb geen kracht meer om te zwijgen. Ik groeide op in een kindertehuis — Together Trust. Misschien hebben sommigen van jullie er wel eens van gehoord. Ouders in de buurt maken hun kinderen vaak bang: "Als je stout bent, sturen we je daarnaartoe." Mij hoefden ze niet bang te maken. Ik werd er geplaatst toen ik pas een maand oud was. Ik weet niet eens hoe mijn ouders heten. Toen ik 9 was, adopteerde een stel — Suzie en Jake — mij. Ik dacht dat ik eindelijk een familie had. Maar minder dan twee maanden later was ik terug in het tehuis. Ik herinner me nog dat Jake zei: "Amy, het spijt ons… we beseften dat we niet klaar zijn voor een kind. Je gaat terug." Ik was geen moeilijk kind. Ik was stil, verlegen. En tot op de dag van vandaag begrijp ik nog steeds niet wat er mis met me was. Het tehuis liet zijn sporen na. Kinderen daar kiezen hun woorden niet. Ik herinner me dat een jongen, Bobby, ooit tegen me zei: "Dat iemand iemand zo lelijk als jij heeft meegenomen, is al een wonder. Ze deden gewoon hun ogen open en stuurden je terug." Dat was de eerste keer dat ik echt huilde in mijn leven. Vanaf dat moment zocht ik de redenen bij mezelf. Ik dacht dat ik lelijk was. Ongewenst. En dat gevoel is nooit echt weggegaan. Op mijn 18e kreeg ik mijn papieren en een "Leaving Care Grant" — ongeveer €2.300. En toen stond ik er alleen voor. Ik woonde in een sociale huurwoning in Amsterdam-Zuidoost. Een maatschappelijk werker hielp me aan een baan in een voedselmagazijn. Ik werk daar nu bijna 5 jaar. Elke dag hetzelfde: staan, boodschappen inpakken. Uren, dozen, tassen — steeds maar weer. Soms voelde het alsof ik niet leefde. Alleen maar bestond. Ik kwam thuis, en het was leeg. Niemand die op me wachtte. Niemand die vroeg hoe mijn dag was. Eenzaamheid is hard. Soms zo hard dat je gewoon iemand wilt die je vasthoudt. Er zaten ratten in dat huis. Grote. Bijna zo groo
