holwijngame.xyz
Défano Holwijn — als je dit leest: val lekker dood! 😠🖕 Hoi allemaal, ik ben Karin. Karin Meijer, 38 jaar, en ik werk als pedagogisch medewerker in een kinderdagverblijf hier in Almere Buiten. Ik pas dus de hele dag op andermans kinderen — en 's avonds kom ik thuis in een leeg huis, want ik ben alleen. Geen man meer, geen tweede inkomen, geen familie met geld. Gewoon ik en mijn zoon Sem, hij is elf. Ik bezit niks. De huur van dit rijtjeshuis is €1.150 per maand, en op mijn loontje in de kinderopvang — €15,10 bruto per uur, echt waar — is dat al meer dan de helft van alles wat ik verdien voordat ik überhaupt een brood in huis heb. En dat werk, mensen. Iedereen denkt dat je de hele dag lief met blokjes zit te spelen. Ondertussen sta je in je eentje op acht peuters, verschoon je luiers, sus je huilbuien, doe je de administratie, en 's avonds lig je zó gaar op de bank dat je je jas niet eens meer uitkrijgt. En dan komt de energierekening binnen, of de eindafrekening van Eneco, en dan draait mijn maag echt om. Sommige avonden, als Sem sliep, zat ik aan de keukentafel met een kop thee en de rekeningen voor me, en dan huilde ik gewoon. Zachtjes, zodat hij het niet hoorde. Het enige wat ik ooit heb gewild is stoppen met tellen. Niet meer dat kleine steekje van paniek elke keer als ik bij de Albert Heijn mijn pinpas erdoor haal en een tel te lang moet wachten. Wat me brak was iets kleins. Sem kwam thuis van school en vroeg of hij op voetbal mocht, bij de club, omdat al zijn vriendjes daar zaten. Contributie, tenue, voetbalschoenen — bij elkaar een paar honderd euro. En ik moest nee zeggen. Ik zei "misschien volgend seizoen, lieverd," en hij zei alleen maar "is goed, mam" met zo'n klein stemmetje en ging naar boven. Die avond stortte ik echt in. Zijn schoenen zaten met een stukje tape aan elkaar en ik kon hem niet eens die voetbal geven. Een collega van me, Wendy, liet me iets op haar telefoon zien tijdens de pauze. Ze zei: "Karin, hoe lang wil je jezelf nog kapot maken
