Hanggang ngayon, malinaw pa rin sa isip ko ang sandaling iyon: nakatayo ako sa malamig na ulan sa labas ng **Jobcentre Plus** sa Stratford, at nakikita ko sa screen ang missed call mula sa nanay ko. Mahigpit kong hawak ang phone ko, pero wala akong lakas ng loob na sagutin ang tawag. Sobrang hiya ko na kahit huminga ay nahihirapan ako. 🌧️💔 Dalawang taon na ang nakalipas nang pumunta ako sa London na umaasang makakatayo ako sa sarili kong mga paa at matutulungan ang pamilya ko. Pero nauwi lang ako sa pagkakulong sa siklo ng kahirapan. Mga night shift sa kusina ng isang pub at 12 oras na pagbibisikleta para sa **Deliveroo**. Kung nakapagbisikleta ka na sa ulan ng London, alam mo kung ano ang pakiramdam: sa loob ng isang oras, namamanhid na ang mga daliri ng paa mo. Naghahatid ka ng mainit na pagkain sa ibang tao, pero kapag nakita mong £8 na lang ang laman ng **Monzo** card mo, mapapaisip ka kung bibili ka ba ng bigas sa **Tesco** kinabukasan o magre-recharge ng **Oyster** card. Ang renta pa lang ng isang mamasa-masang kuwarto sa East London, nauubos na ang lahat. 💸📉 Dalawang linggo na ang nakalipas, may napakasamang nangyari. Ninakaw ang electric bike ko — ang tanging paraan ko para kumita. At noong gabi ring iyon, nag-message ang nanay ko sa **WhatsApp**: lumala na naman ang kalagayan ng tatay ko at kailangan ng pera para sa mga gamot. Pero £14 na lang ang natitira sa account ko. Kinabukasan, pumunta ako sa **Jobcentre Plus** para humingi ng tulong. Nang makarating ako sa salaming pinto, nakita ko ang pila ng mga tao sa loob, at tumingin sa akin ang guard... napagtanto kong hindi ko kayang pumasok dahil sa sobrang hiya. Ang pumunta rito at pumila para sa tulong ng gobyerno — hindi ako pinayagan ng pride ko na pumasok. Noong gabing iyon, nakaupo ako sa sahig habang nakatingin sa phone ko. Lumabas sa harap ko ang advertisement ng app na ito. Dati, hindi ko pinapansin ang mga ganitong bagay, pero kapag wala nang ibang natitirang paraan, sinusubukan ng tao ang bawa
