arvelix-silverhaven.click
Burada oyna 👉 Elimde sadece ₺3.000 kalmıştı, minibüsün tamiri ₺75.000 tutuyordu ve tahsilat şirketleri beni her gün arıyordu. İşte o gece her şey değişti. Benim adım Onur. 37 yaşındayım. İstanbul’da yaşıyorum. Sıradan bir inşaat işçisiyim, duvar ustasıyım. Yaklaşık dokuz yıldır bu işi yapıyorum. Çoğunlukla taşeronlar üzerinden kendi hesabıma çalışıyorum. Kazancım fena değildi — ayda yaklaşık ₺55.000 net kazanıyordum, fazla mesainin çok olduğu aylarda ise bu rakam bazen ₺75.000’ye kadar çıkıyordu. Kız arkadaşım çalışmıyordu. En azından yarı zamanlı olarak tekrar işe dönene kadar birkaç ay idare edebileceğimizi düşünüyorduk. Ama sonra her şey teker teker çökmeye başladı. 2025/2026 kışı tam bir kâbusa dönüştü. Hava şartları sürekli çalışmamıza engel oluyordu. Şantiyeler birbiri ardına duruyordu. Son altı aydır çalıştığım ana yüklenici, ödememi neredeyse iki ay geciktirdi. Sürekli şöyle diyordu: — Nakit akışında sorun yaşıyoruz. İnşaat sektöründe böyle şeyler neredeyse “normal” kabul ediliyor… Ama evde seni bekleyen bir kız arkadaşın ve çocuğun varsa, bu normal değil. Bu acımasızca. Sanki bunlar yetmezmiş gibi ev sahibi kiraya bir kez daha zam yaptı — ayda ₺4.000 daha. Kelimenin tam anlamıyla her şeyden kısmaya başladık. Yemekten. Kıyafetten. Hatta ilaçlardan bile. Durum gerçekten ağırlaşmıştı. Son darbeyi ise minibüsüm vurdu. Debriyaj ve şanzıman arızalandı. Tamir masrafı — ₺75.000. Minibüsün yoksa iş yapamazsın. Kendi aletlerinle şantiyeye gidemiyorsan hiçbir ustabaşı seni işe almaz. Minibüs tamircide kaldığı her gün para kaybediyordum. İlk başta kredi kartı ve banka hesabımdaki ek hesapla ayakta kalmaya çalıştım. Sonra gerçekten kredi çekmek zorunda kaldım. Kendi kendime şöyle diyordum: — Minibüsü tamir ettireceğim, işe geri döneceğim ve bütün borçları kısa sürede kapatacağım. Ama öyle olmadı. Faizler. Yeni faturalar. Sonra bir de oğlum hastalandı. Ve her şey gittikçe daha kötüye gitti. Borçlar büyüyordu. Tahsilat şirketleri bile aramaya başl
