dragoplay.best
🤬😭 ANG PUT*NG APP NA UMIAHON SA AMIN MULA SA PINAKA-ILALIM 😭🤬 Ang pangalan ko ay Antonio Ramirez, 32 anyos. Isa akong Pilipino 🇵🇭 mula sa Maynila, Pilipinas, at halos apat na taon na kaming nakatira sa Italy 🇮🇹 kasama ang asawa ko at ang aming anak na babae. Sa totoo lang… ito ang pinakamabibigat na taon ng buhay ko. Hindi dahil masama ang Italy. Hindi. Kundi dahil marunong talagang manira ang buhay — yung tipong mapapahinto ka at mapapaisip kung paano ka pa rin humihinga. Umalis kami ng Pilipinas dahil wala na kaming nakikitang kinabukasan doon. Mga bayarin. Mga utang. Mga sahod na nakakahiya. Sinabi ko noon sa asawa ko: — “Kung mananatili tayo rito, lulubog tayo. Sa Italy, kahit papaano may chance tayong mabuhay nang maayos.” Ibinenta namin ang luma naming Fiat Punto, nag-empake ng ilang maleta, at umalis. Maliit pa ang anak namin noon. Habang nasa biyahe, umiiyak siya at nagtatanong: — “Papa, kailan tayo uuwi?” Hinaplos ko ang buhok niya at bumulong: — “Malapit na, anak…” kahit alam ko sa loob ko na baka wala na kaming “bahay” na babalikan. Sa unang mga buwan, medyo kaya pa. Nakakuha ako ng trabaho sa isang bodega malapit sa Milan. Ang asawa ko naman nagtrabaho rin — una bilang tagalinis, tapos sa isang tindahan. Umupa kami ng maliit na apartment. Luma. Malamig. May amag sa mga sulok. Gigising ako ng alas singko ng umaga, mabilis na kape, alis agad. Uuwi ako sa gabi — namamaga ang mga kamay, parang bato ang likod, walang emosyon ang mga mata. 11–12 oras na trabaho, buhat ng mga paleta, kahon, toneladang paninda na hindi naman amin. Bagsak ako sa kama kahit walang hapunan, at kinabukasan ganun ulit: — “Bangon… kailangan nating magtrabaho.” Naubos din ang asawa ko. Sa tindahan — siksikan, ingay, pekeng ngiti. Mga babaeng may Louis Vuitton, may salaming Prada, may iPhone na mas mahal pa kaysa sa isang buwang sahod niya. Uuwi siya pagod na pagod, at naiisip ko: “Kailan ba tayo magsisimulang mabuhay at hindi lang basta nabubuhay?” 😞 At pagkatapos… bu
