E bëra unë deri këtu. Tani është radha jote 👉
😭 APLIKACI I MALLKUAR QË NA NGJITI NGA FUNDI 😭 Mua më thonë Maya, jam 34 vjeç. Jam nga Shqipëria dhe jetoj në Gjermani tashmë 5 vjet. Jetoj këtu me dy fëmijët e mi. Të them të drejtën... këto kanë qenë vitet më të errëta të jetës sime. Jo sepse vendi është keq — ai është i mrekullueshëm. Por sepse ndonjëherë fati godet kaq ashpër dhe me saktësi, sa që ti nuk e kupton më, si arrin ende të qëndrosh në këmbë. Unë mbeta vetëm me fëmijët. Dy vjet më parë shkriu bashkëshorti. Ai tha: "Nuk ia dal dot më". Vajza sapo kishte lindur. Djali atëherë ishte 7 vjeç. Tani djali është 9, dhe vajza 2 vjeç. Faturat. Qiria. Barërat. Kopshti i fëmijëve. Me ditë punoja në lavanderi, mbrëma pastroja zyra. Kthehesha pas mesnateje. Djali, i gjumë, dilte të më takonte dhe pëshpëriste: "Mama, a papai kur?..." Dhe unë e përkëdhelja në kokë dhe pëshpërisja: "Së shpejti, biri im"... duke e ditur se kjo ishte gënjeshtër. Ne jetonim në një dhomë. Djali — 9 vjet, vajza — 2. Ai bënte detyrat në dysheme. Ajo flinte në një karrocë të vjetër. Unë i shihja kur binte në gjumë, dhe mendoja: "I kam bërë zhgënjim. Nuk ia dal fare". Dhe pastaj ndodhi ajo, për të cilën kisha frikën më të madhe. U sëmur djali. Temperaturë, kollë, spital. Mjekët thanë — bronkit. Duhen barëra, kujdes. Dhe tek unë — faturë për qiranë, borxh për energjinë elektrike. Rrija në farmaci, shikoja çmimet — dhe nuk mund të blija gjithçka. Atë natë nuk qava. Thjesht u ngrita si të heshtur 😶. Isha ulur në kuzhinë në bodrum dhe mendoja: "Nëse dorëzohem tani — çfarë do të ndodhë me ta?" Dhe shpëtimi nuk erdhi si në një përrallë të bukur. Ai erdhi në formën e një reklame të bezdisshme në Instagram. Dragon Pearls. E kisha parë njëqind herë. Gjithnjë e kaloj. Mendoja: "Mashtrim për naivët". Por atë natë... në tryezë ishin faturat. Në dhomë kolliste djali. Në llogari — 17 euro. Unë kaloj faqet. Dhe përsëri ajo reklamë. Dhe një koment nga një grua: "I bleva bicit të birit. Faleminderit". Diçka u thye brenda meje. Nuk i besoja.
