play.google.com
€ 22 op de kaart. € 14. 800 schuld bij de bank. En 's ochtends stond er € 22. 400 op de rekening — ik staar nog steeds naar die melding van ING. Mijn naam is Lucie. Ik ben 32. Rotterdam-Zuid. Ik voed mijn zoon alleen op. Hij is zeven. Ik werk in de winkel bij een kledingzaak vlakbij station Beurs. Niets bijzonders. De hele dag spullen van anderen opvouwen, jassen ophangen, glimlachen naar klanten als je er helemaal doorheen zit. Salaris is € 1.650. Twee dagen later is er bijna niets meer van over. Huur is € 890. Zorgverzekering. Energie en gas. Internet. Mijn persoonlijke OV-chipkaart. Schoollunches en de BSO. Van buiten zien we er niet arm uit. Het huis is schoon. Hij heeft kleren. Hij ziet alleen niet hoe ik om 23:00 uur alles zit uit te rekenen op mijn telefoon. Na de scheiding moest ik snel een woning zoeken. Borg, eerste maand huur, eenvoudige meubels. Ik heb een persoonlijke lening genomen bij ING. Ongeveer achtduizend euro. Twee jaar lang betaalde ik het minimum, want meer was er niet. De rente deed de rest. Brief van vorige week: € 14. 800. Betalen of we dragen de zaak over aan een incassobureau. Boetes. Telefoontjes. Alles erop en eraan. Na die brief opende ik de Mijn ING app. € 22. Nog zeven dagen tot het salaris. De volgende avond, Albert Heijn. Avondeten. Pasta, melk, brood, goedkope saus, een yoghurtje dat hij lekker vindt, goedkoopste appels. Bij de kassa: € 24, 40. Pinnen: € 22. Twee keer geprobeerd. Zelfde piep. De cassier zei zachtjes: — Onvoldoende saldo. Zonder vervelend te doen. Toch voelde het alsof iedereen het hoorde. De man achter mij zuchtte. Ik begon gehaast spullen van de band te halen. Het yoghurtje. De appels. De melk. Liet de pasta, het brood en de saus liggen. Zei "sorry" en liep weg. Buiten pakte hij mijn hand vast: — Mama, het geeft niet hoor. Ik wilde dat yoghurtje toch al niet. Dat was het ergste. Niet die veertien duizend schuld. Maar een kind van zeven dat al weet hoe hij het makkelijker voor je moet maken. Thuis.
