gloryshine.shop
Το νησί που έχασε τον άνεμό του Μια φορά κι έναν καιρό, στη μέση του Αιγαίου, υπήρχε ένα μικρό νησί που το έλεγαν Ανεμόπετρα. Είχε άσπρα σπίτια με γαλάζια παράθυρα, στενά δρομάκια στρωμένα με πέτρα και μια πλατεία όπου ένας τεράστιος πλάτανος έγερνε πάνω από τη βρύση. Πάνω από το χωριό στέκονταν εφτά ανεμόμυλοι. Τα πανιά τους γύριζαν σχεδόν όλον τον χρόνο, κι όταν ο άνεμος δυνάμωνε, οι ξύλινες στέγες τους έτριζαν σαν να συζητούσαν μεταξύ τους. Οι κάτοικοι είχαν συνηθίσει τόσο πολύ τον άνεμο, που σπάνια τον πρόσεχαν. Παραπονιούνταν όταν τους έπαιρνε τα καπέλα, όταν γέμιζε σκόνη τα φρεσκοσκουπισμένα σκαλιά ή όταν ανακάτευε τα απλωμένα σεντόνια. Μα κανείς δεν σκεφτόταν πώς θα ήταν η ζωή χωρίς αυτόν. Στο τελευταίο σπίτι πριν από το λιμάνι ζούσε μια κοπέλα που την έλεγαν Μαρίνα. Ο πατέρας της ήταν βαρκάρης και η γιαγιά της, η κυρά Δέσποινα, ύφαινε στον παλιό ξύλινο αργαλειό. Η Μαρίνα βοηθούσε και τους δύο. Το πρωί κουβαλούσε σκοινιά και καλάθια στη βάρκα. Το απόγευμα τύλιγε νήματα σε κουβάρια και περνούσε τις κλωστές μέσα από τα μιτάρια. Εκείνο όμως που αγαπούσε περισσότερο ήταν να σχεδιάζει χάρτες. Δεν σχεδίαζε μονάχα δρόμους και ακρωτήρια. Σημείωνε πού μύριζε θυμάρι μετά τη βροχή, σε ποιο πεζούλι κοιμόταν ο γκρίζος γάτος του φούρναρη και σε ποια στροφή ακουγόταν η θάλασσα προτού φανεί. «Αυτά δεν είναι πράγματα για χάρτη», της έλεγε ο πατέρας της. «Εμένα με βοηθούν να βρίσκω τον δρόμο», απαντούσε εκείνη. Η γιαγιά της χαμογελούσε χωρίς να σηκώνει το κεφάλι από τον αργαλειό. Ένα πρωινό, λίγο πριν από τη γιορτή του χωριού, η Μαρίνα ξύπνησε από μια παράξενη ησυχία. Η κουρτίνα δεν κουνιόταν. Το παντζούρι, που κάθε νύχτα χτυπούσε ελαφρά στον τοίχο, στεκόταν ακίνητο. Στο λιμάνι, οι σημαίες κρέμονταν πάνω στα κατάρτια σαν βρεγμένα πανιά. Ο άνεμος είχε σταματήσει. Στην αρχή οι νησιώτες χάρηκαν. Ο καφετζής έβγαλε τα τραπεζάκια του ως την άκρη της πλατείας. Οι γυναίκες άπλωσαν τα κεντημένα τραπεζομάντιλα χωρίς μανταλάκια. Ο κουρέας άφησε ανοιχτή την πόρτα και είπε
