popsuktopbest.website
Maria pangalan ko. 31 na ako. Nakatira ako sa Manchester, sa Chorlton area. Galing ako ng Pilipinas, pumunta dito sa UK 7 years ago. Nagre-rent ako ng kwarto. Hindi flat — kwarto lang. Sa bahay kasama ang tatlong strangers. Nagwo-work ako sa till sa Tesco Express. Yung shop nasa kanto. Bukas from 6am to 11pm. Evening shift ako — 2pm to 10pm. Minsan till 11pm, pag may hindi pumasok. £11.44 per hour. Pagkatapos ng tax — mga £1,500 per month. Mukhang okay? Hindi. Eto ang expenses. Rent ng kwarto: £550 (kasama na bills, pero walang internet)�Council tax: £90 (hati kami ng mga housemates, pero lagi silang late magbayad)�Internet + phone: £55�Bus papuntang work at pabalik: £65 (mas mahal ang night rates)�Food: £250 (bihira ako kumain ng meat — masyadong mahal)�Subscriptions: £15 (Netflix — yun lang entertainment, at yun pa share ko sa friend ko)�Clothes at shoes: £20 (second-hand)�Medicines: £10 (para sa headache at allergy)�Unexpected expenses: £30 Natteira: £415. Mukhang £415 ay pera. Pero hindi. Kasi itong £415 — yan yung mga hindi ko naisip. At lahat ng mangyayari bukas. At bukas laging nangyayari. Mag-isa na ako ng tatlong taon. Simula nung nag-break kami ni Daniel. Okay naman siya. Hindi nanakit. Hindi sumisigaw. Basta tumigil na lang siya sa pagtingin sa akin. Naging parang refrigerator ako sa kanya — parang andyan pero hindi mo nakikita. Ako yung umalis mag-isa. Simula noon — mag-isa na ako. Gabi, umuuwi ako ng 10:30. Luma ang bahay. Lumalangitngit ang mga pinto. Yung mga kapitbahay — mga lalaking walang pake. Nagpapatugtog sila ng music ng 2am. Hindi ako nagco-complain — takot ako na kamuhian nila ako. At wala akong ibang mapupuntahan. Pumapasok ako sa kwarto ko. 9 square metres. Kama, aparador, mesa. Sa mesa ay laptop na 2017 pa, limang minuto bago mag-load. Umupo ako sa kama. Tanggalin ang Tesco uniform — blue jacket, black trousers na may stretched na tuhod. Ilagay sa upuan. Bukas isusuot ulit. Pakuluan ang kettle. Uminom ng tea walang sugar. Tumingin sa d
