👉👉👉
Nadurog talaga yung puso ko nung nakita ko 'tong picture ng Tatay ko kahapon. 😭 Please, wag niyo sana akong i-judge. Shini-share ko lang 'to kasi alam ko maraming kabayan natin dito sa Spain ang palihim na umiiyak sa pagod at dumadaan din sa ganitong hirap. Dishwasher ako sa isang maliit na tapas bar sa Gothic Quarter sa Barcelona. 14 hours nakatayo, puro paltos ang kamay sa init ng tubig at amoy chlorox, tapos yung likod ko sobrang sakit na di na ko makatulog. Ang buhay ko dito: masikip na kwarto (anim kami) tapos trabaho, pabalik-balik lang. Lahat ng 'to para lang may ma-Padala sa Pinas. 3 days ago, pauwi ako ng madaling araw sa madilim na eskinita sa Raval, hinarang ako ng tatlong local. Di man lang ako nakahingi ng tulong. Binugbog nila ako ng malala at kinuha yung €150 na tips ko — na ipon ko sana pambili ng gamot ni mama. Nung kukunin ko sana phone ko, hinablot ng isa tapos tinapakan ng sapatos niya. Basag yung screen, at dun naputol ang kaisa-isang connection ko sa mundo. Dahil sa pasa at basag na mukha, sabi ng boss ko wag muna ako pumasok ng 1 week. Walang bayad yun. Nakahiga lang ako sa kama, nakatingin sa kisame. Walang pera, walang phone, basag ang katawan at mental health ko. Kagabi, pag-uwi ng roommate ko galing work, sobrang na-shock siya pagkakita sakin! "Mark, anong nangyari sayo? Napano ka?" "Wala, nabugbog lang ako," sabi ko, pinipigilang umiyak. Yung Tatay ko sa Pinas, muntik ng mabaliw sa pag-aalala nung di ako ma-contact. Nakakita daw siya ng turista sa kalsada tapos gamit ang Google Translate, umiiyak siyang nagmakaawa: "Please help! Message my son's friends on Facebook or Instagram, he hasn't answered for two days!" Pinahiram sakin ng roommate ko yung luma niyang spare na Android. Pag-open ko ng Facebook ko, andaming messages galing sa mga tropa, tapos nakita ko 'tong picture ng Tatay kong umiiyak. Nandiri ako sa sarili ko. Nakaupo lang ako sa gilid ng kama at umiiyak, feeling ko ang laking failure ko. Sa bulsa ng work jacket ko, m
