👉👉👉
Ik heet Ricardo Wijngaarde. Ik ben 33 jaar oud. Ik ben geboren in Rotterdam. Mijn ouders kwamen al vóór mijn geboorte vanuit Suriname naar Nederland. Mijn vader werkte in de haven en mijn moeder in de zorg. Thuis was het altijd een beetje anders dan bij de Nederlandse buren: andere muziek, ander eten, andere woorden die ik soms nog steeds gebruik, ook al ben ik hier zelf geboren. Rotterdam is altijd mijn stad geweest. Ik heb nooit ergens anders gewoond. Ik woon op Zuid, vlakbij Zuidplein. Niet in het Rotterdam dat toeristen zien – met de Erasmusbrug, de Markthal en de moderne torens bij de Kop van Zuid – maar in het gewone, werkende Rotterdam: de flats op Zuid, de trams van de RET, de eeuwige files voor de Maastunnel, de geur van döner bij Zuidplein en mensen met vermoeide gezichten vanaf zes uur 's ochtends. Ik werk als buschauffeur bij de RET. Ik rij op lijn 44 tussen Rotterdam Centraal en Zuidplein. Gewoon zo'n lange gelede bus. Van de buitenkant lijkt het werk misschien simpel: stuur draaien, deuren openen, route rijden. Maar in werkelijkheid is het constante spanning – files, dienstregeling, zenuwachtige passagiers, ploegendiensten, verantwoordelijkheid voor de mensen binnenin en dat gevoel alsof je het nooit goed kunt doen. Na aftrek van belastingen houd ik ongeveer €2.650 tot €2.950 per maand over, als ik niet ziek ben en als ik een normaal aantal diensten draai. Ik woon met mijn vrouw Anita en mijn kleine zoon. We huren een gewoon tweekamerappartement in een oud flatgebouw. Aan huur en vaste lasten gaan we ongeveer €1.350 tot €1.500 per maand kwijt. Aan boodschappen, schoonmaakspullen, kinderopvang, kleding voor het kind, telefoons, internet en alle dagelijkse dingen – nog eens €900 tot €1.200. En dat is nog wanneer er geen verrassingen zijn. En verrassingen zijn er bijna altijd. Op een gegeven moment begon alles tegelijk mis te gaan. Eerst werd mijn zoon ziek en ging er veel geld naar artsen en medicijnen. Toen kreeg mijn vrouw opeens problemen met haar
