Кадр выше наш. Полное медиа с Facebook запрошено — подставим его сюда, как только приедет.
mancipationjes.life
ਮੈਂ ਗ੍ਰੀਸ ਦੇ ਇੱਕ ਛੋਟੇ ਸ਼ਹਿਰ ਲਾਮੀਆ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀ ਹਾਂ, ਇੱਕ ਕਿਰਾਏ ਦੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ। ਫਲੈਟ ਨਹੀਂ — ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਕਮਰਾ। ਇੱਕ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਜਾਣਦੀ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਪ੍ਰੀਆ ਸ਼ਰਮਾ ਹੈ। ਮੈਂ Lidl ਵਿੱਚ ਕੈਸ਼ਿਅਰ ਵਜੋਂ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਹਾਂ। ਦੁਕਾਨ ਸਵੇਰੇ 7 ਵਜੇ ਖੁੱਲਦੀ ਹੈ ਤੇ ਰਾਤ 21:00 ਵਜੇ ਬੰਦ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਸ਼ਿਫਟ ਕਰਦੀ ਹਾਂ — 14:00 ਤੋਂ 21:00 ਤੱਕ। ਕਈ ਵਾਰ ਕਿਸੇ ਦੇ ਨਾ ਆਉਣ ਤੇ ਮੈਂ ਕਲੋਜ਼ਿੰਗ ਤੱਕ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ 6€ ਪ੍ਰਤੀ ਘੰਟਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਟੈਕਸਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇਹ ਲਗਭਗ 850€ ਮਹੀਨਾ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਕੀ ਇਹ ਨਾਰਮਲ ਲੱਗਦਾ ਹੈ? ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ। ਖਰਚੇ ਵੇਖੋ ਤਾਂ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਕਮਰਾ: 380€ (ਬਿੱਲਾਂ ਸਮੇਤ, ਇੰਟਰਨੈੱਟ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ) ਹੋਰ ਖਰਚੇ: 50€ ਇੰਟਰਨੈੱਟ ਤੇ ਫੋਨ: 30€ ਆਵਾਜਾਈ: 27€ (ਮਾਸਿਕ ਕਾਰਡ) ਖਾਣਾ: 230€ (ਮੈਂ ਲਗਭਗ ਮਾਸ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦੀ — ਮਹਿੰਗਾ ਹੈ) ਸਬਸਕ੍ਰਿਪਸ਼ਨ: 10€ (Netflix — ਮੇਰੀ ਇਕੱਲੀ “ਲਗਜ਼ਰੀ”) ਕੱਪੜੇ ਤੇ ਜੁੱਤੇ: 20€ (ਸੈਕੰਡ ਹੈਂਡ) ਦਵਾਈਆਂ: 15€ ਅਚਾਨਕ ਖਰਚੇ: 30€ ਬਚਤ: ਲਗਭਗ 58€। ਇਹ 58€ ਪੈਸੇ ਵਰਗੇ ਲੱਗਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਲਈ ਹਨ ਜੋ ਮੈਂ ਭੁੱਲ ਗਈ ਹਾਂ… ਅਤੇ ਜੋ ਕੱਲ੍ਹ ਹੋਵੇਗਾ। ਅਤੇ ਕੱਲ੍ਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕੁਝ ਨਾ ਕੁਝ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਤਿੰਨ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਇਕੱਲੀ ਹਾਂ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਦਿਮਿਤਰੀਸ ਨਾਲ ਅਲੱਗ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਹ ਮਾੜਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਨਾ ਮਾਰਦਾ ਸੀ, ਨਾ ਚਿਲਾਉਂਦਾ ਸੀ। ਬਸ ਮੈਨੂੰ ਦੇਖਣਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਮੈਂ ਫ੍ਰਿਜ਼ ਵਾਂਗ ਸੀ — ਮੌਜੂਦ, ਪਰ ਕਿਸੇ ਲਈ ਜ਼ਰੂਰੀ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਚਲੀ ਗਈ। ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੈਂ ਇਕੱਲੀ ਹਾਂ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਘਰ ਆਉਂਦੀ ਹਾਂ, ਤਕਰੀਬਨ 10:30 ਰਾਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਘਰ ਪੁਰਾਣਾ ਹੈ। ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਚੀਕਦੇ ਹਨ। ਪੜੋਸੀ ਕਿਸੇ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਰਾਤ 2 ਵਜੇ ਮਿਊਜ਼ਿਕ ਚਲਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਹਿੰਦੀ — ਡਰਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਨਗੇ। ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਜਾਣ ਲਈ ਹੋਰ ਕੋਈ ਜਗ੍ਹਾ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੀ ਹਾਂ। 9 ਵਰਗ ਮੀਟਰ। ਇੱਕ ਬਿਸਤਰਾ, ਇੱਕ ਅਲਮਾਰੀ, ਇੱਕ ਮੇਜ਼। ਮੇਜ਼ ਤੇ — 2017 ਦਾ ਲੈਪਟਾਪ, ਜੋ ਖੁੱਲਣ ਵਿੱਚ 5 ਮਿੰਟ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਬਿਸਤਰੇ ਤੇ ਬੈਠਦੀ ਹਾਂ। ਆਪਣੀ ਯੂਨੀਫਾਰਮ ਉਤਾਰਦੀ ਹਾਂ — ਨੀਲੀ ਟੀ-ਸ਼ਰਟ, ਕਾਲਾ ਪੈਂਟ। ਕੁਰਸੀ ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੰਦੀ ਹਾਂ। ਕੱਲ੍ਹ ਫਿਰ ਪਹਿਨਾਂਗੀ। ਪਾਣੀ ਉਬਾਲਦੀ ਹਾਂ। ਬਿਨਾਂ ਚੀਨੀ ਚਾਹ ਪੀਂਦੀ ਹਾਂ। ਕੰਧ ਵੱਲ ਤੱਕਦੀ ਹਾਂ। ਅਤੇ ਸੋਚਦੀ ਹਾਂ। ਮੈਂ 31 ਸਾਲ ਦੀ ਹਾਂ। ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਕੋਈ ਸੇਵਿੰਗ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਲੈਪਟਾਪ ਖਰਾਬ ਹੋ ਗਿਆ — ਮੈਂ ਨਵਾਂ ਨਹੀਂ ਖਰੀਦ ਸਕਦੀ। ਜੇ ਮੈਂ ਬੀਮਾਰ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਕੰਮ ਨਾ ਕੀਤਾ — ਮੈਂ ਕਿਰਾਇਆ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਾਂਗੀ। ਜੇ ਕਿਰਾਇਆ ਵਧ ਗਿਆ — ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਜਾਣ ਲਈ ਕੋਈ ਜਗ੍ਹਾ ਨਹੀਂ। ਮੈਨੂੰ ਡਰ
