Een Amsterdamse, 48 uur voor een ontruiming en een app die ons huis rettende «Mevrouw Penrose, u heeft 48 uur». Ik herken dat exacte moment tot in het kleinste detail – het moment dat mijn leven volledig in tweeën werd gedeeld: voor en na. Mijn naam is Sarah Penrose. Ik ben 37 jaar oud. Ik woon in Amsterdam, in stadsdeel Amsterdam-Noord, samen met mijn man Daan en onze twee kinderen – de 9-jarige Mila en de 6-jarige Finn. Acht jaar geleden verhuisden Daan en ik naar Amsterdam vanuit een klein dorp in het Oosten van het land. We kwamen aan met slechts twee koffers en de simpele hoop dat we het op de een of andere manier zouden redden. In het begin namen we elk willekeurig werk aan dat we konden vinden: schoonmaak, werk in distributiecentra, maaltijdbezorging. Alles om op onze eigen benen te staan. Na drie jaar kregen we eindelijk een vast ritme te pakken. Ik vond een baan als administratief medewerkster bij een medische kliniek en Daan begon als koerier. Het was een goed, stabiel leven. En toen, twee jaar geleden, besloten we ons eigen plekje te kopen. Een klein driekamerappartement in Amsterdam-Noord voor 380.000 euro. De hypotheeklasten waren krap, waardoor onze maandelijkse hypotheeklasten rond de 1.600 euro uitkwamen. Het was een flinke stretch, maar we hielden het vol. Tot laat vorig jaar. In oktober kondigde de kliniek een grote herstructurering aan. De helft van het administratieve personeel werd ontslagen. Ik behoorde tot degenen die hun baan verloren. Ik begon meteen met solliciteren, maar de arbeidsmarkt voor administratieve en medische ondersteuningsfuncties in Amsterdam was keihard. Overal waar ik solliciteerde, zochten ze naar mensen met hyper-specifieke ervaring of jongere kandidaten die bereid waren voor het minimumloon te werken. Sollicitatie na sollicitatie eindigde met dezelfde zin: «We nemen contact met je op». Ze belden nooit terug. Daan pakte elke extra dienst aan die hij maar kon krijgen – overuren, weekenddiensten, avondbezorgingen. Ma
