Ang Lihim ni Mang Lando
Si Mang Lando ay isang iginagalang na matanda sa kanilang baryo. Siya ay mabait, matulungin, at laging may ngiti sa kanyang labi. Ngunit may isang lihim na itinatago niya sa loob ng tatlumpung taon—isang lihim na hindi niya masabi kahit kanino. Noong siya ay bata pa, nagnakaw siya ng pera mula sa kanyang amo. Hindi siya nahuli, ngunit mula noon, dala-dala na niya ang bigat ng kanyang kasalanan. "Hindi na ito maaaring itago pa," bulong niya sa sarili isang gabi. "Kailangan kong magsabi ng totoo." Kinabukasan, pumunta si Mang Lando sa bahay ng kanyang dating amo. Matanda na rin ito. "Amo, may sasabihin po ako sa inyo," sabi ni Mang Lando na nanginginig ang boses. "Tatlumpung taon na ang nakalipas, ninakaw ko ang inyong pera. Hindi ko po alam kung magkano iyon. Ngunit ito ang kabayaran." Inabot niya ang isang sobre na may lamang pera. Tiningnan siya ng kanyang dating amo nang matagal. "Lando, alam ko," sabi nito. "Alam ko noon pa." Nagulat si Mang Lando. "Alam ninyo? Bakit hindi ninyo ako kinompronta?" "Dahil nakita ko ang pagbabago sa iyo," sagot ng amo. "Pagkatapos ng pangyayaring iyon, naging mabuti kang tao. Nakatulong ka sa marami. At ang pagbabagong iyon ay mas mahalaga kaysa sa perang ninakaw mo." Napaluha si Mang Lando. "Amo, paano ninyo ako napatawad?" "Ang pagpapatawad ay hindi tungkol sa nakalimutan ang kasalanan," sagot ng amo. "Ito ay tungkol sa pagtingin sa tao sa kabila ng kanyang pagkakamali. At ikaw, Lando, ay higit pa sa iyong nagawang kasalanan." Umuwi si Mang Lando na magaan ang kanyang pakiramdam. Sa unang pagkakataon sa tatlumpung taon, siya ay malaya. Mula noon, ipinagpatuloy niya ang kanyang pagiging mabuting tao—hindi upang bayaran ang kanyang kasalanan, kundi dahil iyon na ang kanyang tunay na pagkatao. At natutunan niya na ang pag-amin ay hindi nagpapahina—ito ay nagpapalakas, dahil ito ang nagbibigay sa iyo ng pagkakataong magsimulang muli.
