⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️ 4.9/5
🇵🇱 Nazywam się Tomasz, mam 40 lat. Zabrze. Żona odeszła w listopadzie. Nie było kłótni. Po prostu spakowała dwie małe walizki, wzięła Hanię i Kubę i powiedziała cicho: „Nie mogę patrzeć, jak dzieci jedzą kanapki bez sera trzeci dzień. Wybacz.” Drzwi się zamknęły. W kuchni został brudny kubek i rysunek Kuby na lodówce: tata silny. Pracowałem na produkcji. Dwanaście godzin, hałas, kręgosłup. W marcu dźwignąłem źle. Coś pękło. L4. Potem wezwanie do kadr. „Nie jesteśmy fundacją.” Wyszedłem w roboczym ubraniu, z kartonem. Na parkingu siedziałem czterdzieści minut, bo nie miałem siły przekręcić kluczyka. Potem poleciało wszystko. Chwilówki. Druga chwilówka, żeby spłacić pierwszą. Komornik na koncie. Alimenty. Czynsz. Leki matki po udarze — 340 zł co miesiąc, bez tego drętwieje jej prawa strona. Prąd odcięli na trzy dni. Siedziałem w kurtce w domu. Na urodziny Hani, ósme, nie było tortu. Ona przytuliła mnie przez telefon i powiedziała: „Nic tata, ja wiem.” Tego dnia pierwszy raz w życiu płakałem tak, że nie mogłem złapać powietrza. MOPS. Korytarz. Numerki. Pani zza szyby, która nawet nie podniosła wzroku: „Pan jeszcze młody. Proszę sobie znaleźć pracę.” Sprzedałem obrączkę. Potem wiertarkę. Potem rower Kuby, ten mały, niebieski. Pieniądze skończyły się w cztery dni. Zostało 20 zł. Na koncie. Na wszystko. Wieczorem w autobusie, bo samochód dawno sprzedany, scrollowałem Facebooka, żeby nie myśleć. Reklama kasyna. Rozwiąż problemy finansowe. Przewinąłem. Ściema. Zawsze ściema. Ludzie tacy jak ja nie wygrywają. Ludzie tacy jak ja tylko przegrywają. Dwa posty niżej znowu. Komentarze. Ktoś spłacił komornika. Ktoś kupił leki mamie. Ktoś wrócił do dzieci. Patrzyłem na swoje 20 zł i pomyślałem: i tak jutro nic nie zjem. Nie mam nic do stracenia. Zainstalowałem. Wpłaciłem te 20 zł. Obiecali +100% do pierwszego depozytu i 500 darmowych spinów. Bonus spadł. Na sekundę zrobiło się ciepło w klatce. Za pierwszym razem spaliłem wszystko. Dwanaście spinów. Zero. Sald
